ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਪ੍ਰਣਵ—ਓਮਕਾਰ—ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਣਵ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਤਕਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਣਵ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਿਡਰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਣਵ, ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਸਾਮਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਣਵ, ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਣਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਉਧਾਰਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਂਣ ਵਾਲੀ ਨੌਕਾ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਲਈ ਹਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਣਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸਵਭਾਵ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰਭੂਤ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਓਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਵਿਛੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰਵਭੌਮ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚਤਮ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਆ ਕੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ—ਉਸਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਆਗੂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਭੇਦ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਜੋਤਿ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੋਸ਼ਣੀ ਨਾਲ ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁੱਕਾ ਅਤੇ ਨਮੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਨੌਕਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਲਣ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤਿ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਤੇ ਸਰ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੀਵ-ਸਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ-ਰੂਪ, ਅਦਵੈਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਮੂਲ, ਸ਼ਾਂਤ, ਉੱਚਤਮ, ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਿਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਅੰਤ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਦਾਤਾ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਸਤਿਆ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਪਰਮ ਤੱਤ ਦਾ ਰੂਪ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਤੀਬਰ ਪੂਣ ਦਾ ਧਨੀ, ਇਕੋ ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ-ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰਪ ਦੀ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਚਰਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਚਰਨ ਹਨ—ਮੈਂ ਸਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਚਰਨ, ਜੋ ਲਾਲ ਮਹਾ-ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਪਾਇਲ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਮੈਂ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਚਰਨ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਨਾਗ-ਪਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸਦਾ ਤੀਰਥ—ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ—ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਸ ਜਲ ਨੂੰ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਉਸ ਚਰਨ-ਜਲ ਨੂੰ ਲਗਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਿਰਫ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਜੋ ਸਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਰਕ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਇਆਲੂ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਮਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸੁਆਮੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪਾਪਹੀਨਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਿਆ, ਨੀਲਮ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਮੰਗੇ—ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਮਨ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ ਆਏ, ਜਿਸਦੇ ਨੇਕ ਦੇਵਤੇ ਹੁਣ ਪ੍ਰਲਯ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਅਤੁੱਲ ਯਾਤਰਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਜੈਕਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ, ਅਤੇ ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਠਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਸਤੋਪਤਿ, ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚਤਮ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ, ਪੂਣ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਸੁਭਾਗਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੀ ਹੋਈ, ਉੱਚਤਮ ਅਤੇ ਪੂਜਾ-ਯੋਗ ਸਤੁਤੀ—ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।" ਉਸ ਦੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਿਸ਼ਨ ਮਿਟ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।