ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਟਾਈ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਅੱਠ ਦਾਨ — ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਆਦਿ — ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੁੱਤੀਆਂ ਤੇ ਛਤਰੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੋਣੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਧਨ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਤਿਲ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਭੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਰਣ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ — ਜਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਮਿਟੇਗੀ?” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਕਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕੇਵਲ ਫਲ ਭੋਗਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਪਈ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਫਲ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ।” ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ — ਦੋਵੇਂ — ਇਹ ਅਤੁੱਟ ਸਰੀਰ ਭੋਗਣਗੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਚੱਲੇਗਾ?” ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮਹਾ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਤੋਂ ਮਹਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸੁਣ ਲਓ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਹੁਣ, ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਫਲ ਭੋਗੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ, ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁੜ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ, ਮੁੜ-ਮੁੜ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖਾਂਦਾ, ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀਆਂ; ਇਸ ਹਾਸੇ ਦਾ ਕਾਰਣ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਦਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਰਹਿਤ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੀਆਂ। ਜੋ ਦਾਨ ਗਿਆਨ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਭੋਜਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ, ਤੇ ਪਤਨੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਰਸਾਂ ਵਰਗਾ ਖਾਂਦੀ। ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ: “ਮੈਂ ਕਦੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ — ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡਿਆਂ — ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਨਾ ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਜਾਂ ਦਯਾ ਨਾਲ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਬਾਹੂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ — ਉਹ ਦੋ ਔਰਤਾਂ — ਹੱਸਦੀਆਂ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੱਸਦੀ ਹੈ; “ਮੇਰੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।” ਗਿਆਨ ਮੁੜ ਹੱਸ ਕੇ ਪੁੱਛਦੀ: “ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੋਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੋਹਿਆ?” ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਮਨੁੱਖ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਖੀ, ਅਕੇਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਲਾਲਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਿਆ; ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਭਾਰੀ ਭੁੱਖ ਦਾ ਦੁਖ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਸੁਬਾਹੂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਉਹ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਖਾਏ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਦੀਆਂ: “ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ।” ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ, ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਪਾਣੀ-ਭੋਜਨ ਮੰਗਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਪੁੱਛਿਆ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾ? ਪੁੱਛੋ, ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਜਵਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ-ਨਾਮਕ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਮੁਕਤੀ — ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ — ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਸੁਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਜਦ ਵਿਜਵਲਾ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਕੁੰਜਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਕਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਣ ਲੱਗਾ।