ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਕੜੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਰੇ ਆਓ ਤੇ ਖਾਓ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਲਿਆਈ ਹਾਂ।" ਉਹ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਡਾਟਿਆ, "ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਿਆ, ਮੂਰਖ? ਕੱਲ੍ਹ ਜੋ ਮਾਸ ਮੈਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ। ਤੂੰ ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ, ਮੂਰਖ, ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ।" ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਔਰਤ ਦੇ ਕਹੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੀ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਸਾਰਾ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ। ਚੰਡਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਚੰਡਾ ਨੂੰ ਚੰਢਾ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬੜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। "ਤੂੰ ਇਹ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ — ਇਸ ਨੇ ਕੀ ਹਾਨੀ ਕੀਤੀ?" ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੂਰਖ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਤੂੰ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਖਾਏਗਾ, ਮੂਰਖ?" ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ calmly ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਜੋ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁਕ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ।" "ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹ ਆ ਗਏ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਏ; ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਨਾਂ ਵਲ ਨਿਗਾਹ ਕੀਤੀ। ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ?" ਉਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੰਦ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਚਮੜੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਿਵ, ਸਰਵੋਚਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ। ਜਲਦੀ ਆਓ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ।" "ਤੂੰ ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।" ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ, ਪਾਪੀ, ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?" "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਪਾਪੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਅੱਜ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ।" ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਗੰਗਾਧਰ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਮਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।" "ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੋਲਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।" "ਤੂੰ ਉਹ ਪੱਤੇ ਕੱਟ ਕੇ ਸੁੱਟੇ, ਹੇ ਭਿਆਨਕ, ਤੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਜਾਗਰਣ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਜਾਗਰਣ ਕਰਕੇ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।" "ਸਿਰਫ਼ ਨਕਲੀਤਾ ਨਾਲ — ਕੋਲਾ ਫਲ ਦਿਖਾ ਕੇ — ਸ਼ਿਵ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ।" "ਉਸ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸਰਵੋਚਤ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਕਹੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਵੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਘੰਟੇ, ਤੁਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੀਵਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੋਈ। ਵੀਣਾਵਾਂ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਤੇ ਡੋਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਾਚ-ਨਾਟਕ ਹੋਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਗਾਇਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨਾਚਿਆ। ਚੰਵਰਾਂ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਛਾਂ ਕਰਦੇ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਧੂਮ-ਧਾਮ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਪੁਸ਼ਕਸਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ — ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ, ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੋਵੇਗਾ! ਜੋ ਲੋਕ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਸੁਗੰਧ, ਪਾਨ ਜਾਂ ਚਾਵਲ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਖੰਗਧਾਰਾ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤੀਰਥ ਛੁਪਿਆ ਰਹੇਗਾ।" "ਮਾਘ, ਵਿਸਾਖ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ, ਭਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੇ ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਲਿੰਗ ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਂ ਇਹ ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਤੀਰਥ 'ਖੰਗਧਾਰਾ' ਤੇ ਆਏ।