ਜੈਮਿਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉੱਥੇ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਥਾਨ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਇੱਛਿਤ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੇ-ਸੋਹਣੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰ ਚਾਹਿਆ ਫਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਲ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਅਤੇ ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਥਾਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਛੌਣੇ ਤੇ ਆਸਨ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ ਤੇ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਨੇਕ ਲੋਕ ਉਥੇ ਬਿਲਕੁਲ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਆ-ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਾਸਤਿਕ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨੀਂਵਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਨਿਰਦਈ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸੱਚੇ, ਤਪਸੀ, ਬਹਾਦੁਰ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਹੀ ਉੱਥੇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਯੱਜ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਦੁੱਖ, ਠੰਢ ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਨਹੀਂ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਭੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸਵਰਗ ਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਉੱਥੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਨਵੇਂ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਖਾਮੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉੱਥੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਉੱਨਤੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਸੰਤੋਖ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਕਰਮ ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਉਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਫਲ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਇਹ ਖਾਮੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਬਸਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੁਨੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਜੈਮਿਨਿ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਪਰ ਖਾਮੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਚਿਰਸਥਾਈ ਜੋਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਮੂੜ੍ਹ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਪਖੰਡ, ਮੋਹ, ਡਰ, ਵੈਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਭ-ਮੋਹ, ਅਹੰਕਾਰ, ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੇ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੰਨਿਆਤਮਾ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।" ਇਹ ਗੁਣ ਸੁਣਕੇ, ਸੁਬਾਹੂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੈਮਿਨਿ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਡਿੱਗਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਦਾਨ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਅਸਥਾਈ ਫਲ ਮਿਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਨੇਕ ਸੁਬਾਹੂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਗੇ। "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਤਪਤ, ਵਿਨਾਸ਼ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।" ਜੈਮਿਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ। ਨੇਕ ਰਾਜੇ ਵੱਡੇ ਯੱਜ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਯੱਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਉਹ ਅੰਨ, ਕਪੜੇ, ਪਾਨ, ਸੋਨਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਧੀਆ ਯੱਜ ਕਰਕੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਪਸੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਿੱਖ ਲਈ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ। ਜੋ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਦਾਨ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਉੱਤਮ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਗੁਰੁਤੀਰਥ ਵਿਖੇ, ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਦੇ ਵੈਣ ਉਪਾਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਚੌਂਵੇਂ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਤੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਜੈਮਿਨਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ), ਧਰਮ ਤੇ ਨੇਕੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਸਤਿਕ, ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰੀ ਸੁਖਾਂ ਵੱਲ ਚਿੱਤ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪਖੰਡੀ ਤੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਵੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁਰਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਚੁਗਲਖੋਰ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਫਿਜੂਲ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪਰਾਇਆ ਮਾਲ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪਰਾਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਆਂ, ਤਾਲਾਬ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਜਾਂ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੈਮਿਨਿ ਨੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਮਾਰਗ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।