ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਲੋਕ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਿਮਾਨਾ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਦੋ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਦੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਧੁਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਖਾਇਆ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਤਨਖੇ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਹੱਸੀਆਂ। ਉਹ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਨਹਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ। ਉਥੇ ਦੋ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸਨ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਭਯਾਨਕ ਅਤੇ ਕਰੂਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਵਿਗਾੜੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਦੋ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, "ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ!" ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਦੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਸ ਨੋਚ-ਨੋਚ ਕੇ ਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜਿੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਚਮਤਕਾਰ ਉਥੇ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ; ਹੁਣ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿਓ। ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਵਿਮਾਨਾ ਵਿਚ ਇਕ ਔਰਤ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ? ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ? ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਮਾਸ ਖਾਉਂਦੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਰਸ਼ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਆਇਆ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਔਰਤ ਵੀ ਆ ਕੇ ਖਾਂਦੀ ਹੈ? ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਹੱਸੀਆਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਦੱਸੋ। ਉਹ ਦੋ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਹਿੰਦੇ, "ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ!" ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੋ ਬੜੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ; ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਚੰਦਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਤੀਸਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਜਦ ਕਿ ਚਯਵਨ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਚਯਵਨ ਦੀ ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਕਥਾ, ਵੇਨਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਤਿਆਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ, ਕਾਰਣ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਦੋ ਕਿਉਂ ਐਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਾਸ ਦੀ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ। ਹਰ ਥਾਂ ਕਾਰਣ ਕਰਮ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਪਾਪ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸੁਖਮ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰੋ। ਆਮ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਤਾਪ ਅਤੇ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਧਾਤੂ ਨੂੰ ਗਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਾਤੂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਪਿਘਲਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਭੋਜਨ ਪਕਦਾ ਅਤੇ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਵੈਸਾ ਹੀ ਫਲ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਹੀ ਮੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਫਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਬੀਜ ਖੇਤ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਵੈਸਾ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਕਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਕਰਮ ਹੀ ਵਾਰਸ ਹੈ, ਕਰਮ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜ ਹੈ। ਇਥੇ ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੇ, ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਢਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ: ਆਯੁ, ਕਰਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ; ਜਿਵੇਂ ਮਟਕਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਢਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਰੂਪ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਪੰਛੀ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ—ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹੀ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਸਦਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਦੁਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਆਪਣੇ ਆਪ; ਜਨਮ ਦੀ ਖਟ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਾ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਕਰਮ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਕੀਤਾ ਹੀ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਦੁਖ ਜਾਂ ਸੁਖ; ਚਾਹੇ ਕਾਰਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਧਨ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਰਮ ਕਰਤਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਕੌਣ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਨ ਨੂੰ ਖੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਸਮਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੜਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਿੱਛੇ, ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ; ਕਰਮ ਸਦਾ, ਪਰਛਾਂਵੇ ਵਾਂਗ, ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਧੁੱਪ ਸਦਾ ਮਿਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ—ਇੰਦਰੀ-ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪਾ—ਅਟੁੱਟ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।