ਵਿਦੁਰਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਚੰਦਰਸ਼ਰਮਾ—ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਸੀ—ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰੀ ਮੋਹ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਚੰਦਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਦਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਵੀ ਵਿਦੁਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਇਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪਾਪ ਇਕੱਤਰ ਕਰ ਲਏ ਸਨ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਦੱਸ।" ਫਿਰ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੱਸੇ, ਕਿ ਉਹ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ। "ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਆਖਿਆ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਇਕ ਵਣਜਾਰਾ ਆਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵੰਜੁਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਰਾਬੀ ਸੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਹੰਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਸਭ ਪਾਪ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਮਹਾਂਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਇਕੱਠ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾ ਰਲਦੇ, ਨਾ ਰੋਟੀ-ਕਪੜਾ ਵੰਡਦੇ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਕੁਝ ਇੱਕੋ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਇੱਕੋ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਏ। ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਸਕਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਵਿਦੁਰਾ ਆਦਿਕ ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਕਥਾ ਦਾ ਇਕ ਅਧਿਆਇ ਇਥੇ ਮੁਕਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਕੰਜਲਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਕਾਲੰਜਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਭੁਲਾਵੇ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ। ਉਥੇ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੋ?" ਜਦ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਦਇਆਲੁ ਹੋ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਤੇ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਅਰਘਤੀਰਥ ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ—ਇਹ ਚਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਰੇ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਿੱਪਟੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਜਾਓ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋਗੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।" ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਾਲੰਜਰ ਤੋਂ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਅਰਘਤੀਰਥ ਵੀ ਗਏ, ਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਵਿਦੁਰਾ, ਚੰਦਰਸ਼ਰਮਾ, ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਤੇ ਵਣਜੁਲਕ—ਇਹ ਚਾਰੇ, ਜਦ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕਾ ਆਇਆ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਗੋਹੱਤ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਗੁਰੂ-ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਲਾਗ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਅੱਧਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਚੌਥਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਿੱਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਹਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਲਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਪ ਟਿਕਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂਦੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ, ਪਾਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਹੰਸਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਅੜ੍ਹਸਠ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਤੇ ਹੰਸ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਾਨਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕਾਲਾ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਤਟ ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਉਥੇ, ਕੁਬਜਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਆਉਂਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣਾ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਹੰਸ ਜਾਂਦੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹੱਸ ਪਈਆਂ, ਜਦ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਕੁਬਜਾ ਦੇ ਜਲ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚਿਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਮਰ ਗਈਆਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਗੁਰੂ-ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੁਬਜਾ ਰੇਵਾ ਉੱਤੇ ਰਾਖ ਬਣ ਗਏ; ਜੋ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਰੇ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਅੜ੍ਹਸਠ ਤੀਰਥ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਹੰਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ; ਉਹ ਹੰਸ, ਮਾਨਸਾ ਹੀ ਜਾਣੋ।