ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਰਭਹੱਤਿਆ, ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਵਿਦ੍ਰੋਹ, ਮਿਤਰ ਦੀ ਧੋਖਾਧੜੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੁਟ ਪਾਉਣ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਵੱਢਣ, ਗਊਆਂ ਦੇ ਚਰਾਗਾਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ, ਘਰ ਸਾੜਨਾ, ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਣਾ—ਇਹ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਨਾਹੀਤ ਕਰਮ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਜਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਣਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ: "ਹੈ ਸਰਵੋਤਮ ਤੀਰਥੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਇਹ ਪਾਪ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿਤ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੀਰਥ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਤਦ, ਤੀਰਥਾਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੇ ਪਾਪ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਆਦਿ—ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਪਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਅਰਘ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ—ਇਹ ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਅਜਿਹੇ ਮਹਾਂਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰਥ ਹਨ। ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਚਾਰ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਜੀ, ਇਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਦਿ ਤੀਰਥ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸੀ ਕਾਰਜ ਲਈ ਰਚੇ ਹਨ।" ਇੰਦਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਸਤੁਤੀ ਰਚੀ। ਇੱਥੇ, ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ-ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਮਹਾਂਪਾਪ ਜਨਮ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਾਲਵਾ ਦੇਸ਼ ਲੈ ਗਏ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਟਿਆਂ ਚ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਭਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਸੰਮਾਨਿਤ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਅਰਘ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਚੱਜਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਨਾਗ, ਰੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ—ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਰਜਿਤ ਨਾਰੀ ਦਾ ਸੰਸਰਗ—ਸਾਰੇ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੋਵੋਗੇ। ਮੇਰੇ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋਗੇ।" ਫਿਰ ਮਾਲਵਾ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਦਿਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਰ ਸਹਿਣ ਕਰਕੇ, ਅਬundant ਅਨਾਜ, ਪੀਣ-ਖਾਣ, ਧਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੋਗੇ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਅਰਘ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਅਰਘ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਹੋਰ ਕਥਾ ਦੱਸੀ: ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਦੁਰ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਖਸ਼ਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਜਟਾ ਤੇ ਜਨੇਊ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਤਿਲਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਮੰਗਦਾ: "ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਭਟਕਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਦਰਖਤ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਘਣੀ ਪੀੜਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਚੰਦਰਸ਼ਰਮਾ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ ਮਗਧ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਓਥੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਵਿਦੁਰ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ ਬਿਨਾ ਜਟਾ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਐਨਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਮੰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?