ਉਮਾਦੇਵੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, "ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੇਵੀ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਇਕ ਲਿੰਗਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਮਬਵੰਤਈਸ਼ਵਰ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਦੇਵੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਜੱਗਤ ਦੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਮਝੋ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਾਮ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ, ਜਦ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ 'ਰਾਮ ਰਾਮ' ਜਾਂ 'ਰਾਮ' ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯੁਗਾਂ-ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ। ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਦੇਵੀ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਰੀਤੀ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਜਾਮਬਵਨ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਨਾਮ ਪਾਇਆ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਉਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ। ਇਥੇ, ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਮਬਵਨ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ। ਇਥੇ, ਜਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਮਬਵੰਤਈਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਤਰਾ ਕੰਡ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਜਾਮਬਵਨ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਸੌ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ। ਸਭਰਮਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੁਧ ਤੀਰਥ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੰਗਧਰਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਛੁਪਿਆ ਰਹੇਗਾ। ਉਥੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਰਮਤੀ, ਕਸ਼ਿਆਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਈ, ਜਦ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀ। ਉਥੇ, ਖੰਗਧਰਾ ਨਾਮ ਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ, ਦੇਵੀ, ਪਾਪੀ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕਿਰਾਤਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਸ ਕਿਰਾਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।" ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਕ ਵਾਰੀ, ਚੰਡਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਬੁਰਾ, ਦਗਾਬਾਜ਼, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਕਿਰਾਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਛੀਆਂ ਮਾਰਦਾ ਸੀ; ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਰਣ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਕਾਲੀ ਨਿਲਗਾਈਆਂ ਤੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਰਾਤਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਬੁਰਾ, ਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਉਸੇ ਵਾਂਗ, ਚਲਾਕ ਤੇ ਦਗਾਬਾਜ਼ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਇਕ ਰਾਤ, ਉਹ ਹੋਰ ਪਾਪੀ, ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਗਿੱਦੜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੀਰ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਰਾਤ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਟਕਦਾ, ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਥੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ; ਉਹ ਪੱਤੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਹਲਚਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਏ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਗਿਆਨੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ, ਚੰਦ੍ਰੋदय ਵੇਲੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਪੁਰਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਪਤਨੀ, ਭੁੱਖੀ ਤੇ ਨਿਰਾਸ, ਉਥੇ ਆਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕਿਰਾਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਸੂਰ ਮਿਲਿਆ, ਨਾਂ ਹਿਰਣ, ਨਾਂ ਭੈਸ; ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਪਤਨੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਰੇ ਆ ਕੇ ਖਾ ਲਓ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੱਛੀ ਤੇ ਮਾਸ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਮੂਰਖ? ਜੋ ਮਾਸ ਮੈਂ ਕਲ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਤੂੰ ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਉਣਗਵਾਲੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਆਤਮਾਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੀ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਸਾਰਾ ਮਾਸ ਖਾ ਗਿਆ; ਚੰਡਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਚੰਡਾ ਨੇ ਚੰਡਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, "ਤੂੰ ਇਹਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਇਸ ਨੇ ਕੀ ਹਾਨੀ ਕੀਤੀ?" ਉਸ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪਾਪੀ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਕੀ ਖਾਵੇਂਗਾ, ਮੂਰਖ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੇਗੀ?" ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਖਾਣਾ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਗਿਆ। ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਾਂ ਚੁੱਕੀ?" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿਚ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਖੰਗਧਰਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਪਾਪੀ ਕਿਰਾਤਾ ਦੀ ਵ੍ਰਤ-ਕਥਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ੁਧਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ।