ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਧਰਤੀ ਸੰਬੰਧੀ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਵੈਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ, ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਥੇ, ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਜਵਲਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਰਤ, ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮਹਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਿਦੀ ਸਿਖਾਈ। ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਕੁੰਜਲਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਹੁਣ ਜਾ, ਬੇਟਾ, ਅਤੇ 'ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨਾ' ਨਾਮਕ ਵਰਤ, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪੁਣਯਮਈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਉੱਜਵਲਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਜਾ, ਜਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ!" ਤੇ ਆਪਣੀ ਬਾਤ ਰੋਕ ਲਈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਉੱਜਵਲਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਉੱਜਵਲਾ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਪਲਕਸ਼ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।" ਉੱਜਵਲਾ ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀਵਾਂ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ, ਨਦੀਆਂ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕਈ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ। ਉੱਥੇ, ਕਿੰਨਰ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ, ਗੰਧਰਵ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵਜਾਂਦੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਸਿਧਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਉੱਜਵਲਾ, ਤੇਜ਼ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਕੁਵਾਰੀ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉੱਜਵਲਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?" "ਤੂੰ ਕਿਸ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।" ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ, ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁਖ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਪੰਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬੱਚੇ।" ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਜਵਲਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ। ਹੇ ਮ੍ਰਦੁ, ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਿਧ ਹਾਂ, ਨਾ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ, ਵੱਡੇ ਵਿਲਾਪ ਨਾਲ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਗੱਲ, ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।" ਉਸ ਨੇ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਬੇਅੰਤ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉੱਜਵਲਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉੱਜਵਲਾ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੁਖੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਤੇਰੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਮਰ ਗਏ। ਤੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਮਰ ਗਏ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਾਪ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।" "ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝਾਏ।" "ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਹਿਣ ਕਰ, ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਧਾਰ।" ਉੱਜਵਲਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪੰਛੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।" "ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸ—ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਵੇ।" "ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪੁਣਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵਾਂ—ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸ।" ਉੱਜਵਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਉੱਚਤ, ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।" ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਆਇਆ।