ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਨਾਮਕ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਸਿੱਧਨਾਥ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਜ੍ਵਲੇਸ਼੍ਵਰ ਅਤੇ ਅਮਰੇਸ਼੍ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮੇਸ਼੍ਵਰ, ਕਪਿਲੇਸ਼੍ਵਰ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮਾਰਕੰਡੇਸ਼੍ਵਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਓੰਕਾਰਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਠੰਡੇ ਛਾਂ ਹੇਠ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਚ੍ਯਵਨ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਤੋਤਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਜਲ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਤੇ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉੱਜਵਲ, ਦੂਜਾ ਸਮੁੱਜਵਲ, ਤੀਜਾ ਵਿਜ੍ਵਲ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਕਪਿੰਜਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਜਲ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸਤਗੁਣੀ ਤੋਤਾ ਸੀ, ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਕੁਝ ਲੱਭਦੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਫਲ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਾਨ ਮਿਠਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਂਦੇ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੱਕੇ, ਰਸਾਲ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ। ਮਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਆਪ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਖਾਂਦੇ ਅਤੇ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਦੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸਭ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕਰਦੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਿਓ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪਿਓ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋਸਲੇ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਿਉ-ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਪਿਆਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਉਹ ਸਭ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਅਤੇ ਹਵਾ ਕਾਰਨ, ਕੁਝ ਠੰਡ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੰਛੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ। ਅਨੇਕ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਹੋਈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਜ੍ਜਵਲ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ: "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ? ਨਵਾਂ ਕੀ ਦੇਖਿਆ? ਕੁਝ ਧਾਰਮਿਕ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਕਥਾ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੱਸ।" ਪਿਉ ਕੁੰਜਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਜ੍ਜਵਲ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਲਕਸ਼-ਦਵੀਪ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪਲਕਸ਼-ਦਵੀਪ 'ਤੇ ਕਈ ਖੇਤਰ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਬਾਗ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ; ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਨੇਕ-ਦਿਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ, ਦਾਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪਲਕਸ਼-ਦਵੀਪ 'ਤੇ ਸਦਾ ਇੱਕ ਧਰਮੀ, ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵੋਦਾਸ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਅਨੁਪਮਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਸੁਭਾਵ ਦੀ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਮਰ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੁਵਾ ਉਮਰ ਦੇ ਚਰਮ ਤੇ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਆਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਧੀ ਦਿਵ੍ਯਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਵੋਦਾਸ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ—ਇਹ ਕੁੜੀ ਕਿਸ ਯੋਗ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਰਾਜਾ, ਸੋਭਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਉਤਮ ਵਿਅਕਤੀ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ, ਜਦ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਰ ਗਿਆ। ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ, ਇਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" "ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬੀਮਾਰੀ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਉਹ, ਦੂਜੇ ਪਤੀ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਣ ਤੱਕ, ਰਜੋਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਪਿਉ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।