ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਮਹਲ ਬਿਲਕੁਲ ਹੰਸਾਂ, ਚੰਬੇਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦਨੀ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਐਨੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਧਰਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮਹਲ ਹੋਣ। ਉਹ ਮਹਲ ਮੈਰੂ ਅਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੇਵ ਮਣੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਘੜੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਨਗਰੀ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਅਲੌਕਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋਵੇ। ਹਰੀ ਦਾ ਇਹ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਝੰਡੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੱਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੰਡੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਮੋਹਕ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ ਅਤੇ ਗੁੰਬਦ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਤਾਯਨ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਝੰਡੀਆਂ, ਸੁਭਸ਼ਕੁਨ ਧੁਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਘੜੇ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਸੋ ਹਾਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌ-ਸੌ ਖੰਭੇ ਸਨ, ਜਿਹੜੇ ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਜਾਪਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡੰਡਿਆਂ, ਛਤਰਾਂ ਅਤੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਘੜੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਸੀ। ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਾਂਦਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ੰਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਲੋਕ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਵਾਈ ਮਹਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਨਗਰੀ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਮਾਨਵ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ, ਪੁਣ੍ਯ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਆਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਣਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਣ੍ਯਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਧੋਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੁਣ੍ਯ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਥੇ ਸਰੋਵਰ, ਤਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਸ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਪੰਖੀ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਸੌ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ, ਵੱਡੇ ਲਾਲ ਕਮਲ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕਮਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵੈਕੁੰਠਾ, ਜੋ ਹਰ ਚਮਕ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਵੈਕੁੰਠ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਸਥਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਇਸ ਸੁਖਦਾਇਕ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਹੜਾ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਿਤ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਹਵਾਈ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼, ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਵੈਸ਼ਣਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਸਾਰੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਹੜੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਕਮਲ-ਚਰਣਾਂ ਉੱਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਤੁਝ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ!” “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ; ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿਆਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: “ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ।” ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਤੈਥੋਂ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਸਰਵੋਚ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ—ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ, ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀਦਾਇਕ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਦੈਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਕਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਤੁਰੁ ਦੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।” “ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਰੋਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਦੋਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ: ਇਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪੁੰਨਦਾਇਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਧਨ ਦੈਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਹੈ। ਤੁਰੁ ਅਤੇ ਯਦੁ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਸੀ; ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਮਨ-ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” “ਜਦ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ‘ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ’—ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।