ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਭਾਗ ਪਾਵੇਂਗਾ।" ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤਾ। ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨ ਭਾਵਨ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸੁਖ ਉਪਭੋਗੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਅਜਰ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਪਿੱਪਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਤਪ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਸਤਕਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਵੇਨਾ ਦੇ ਵਰਣਨ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਦੀ ਅਸੀਆਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਕਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਤਮਾ ਯਯਾਤੀ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੈਰਾਗ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖੇ ਸਨ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਈ ਅਪਸਰਾ ਮੈਨਕਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਲੈ ਕੇ ਜਾ। ਹੇ ਕਾਮਨਾਮਈ ਕੁਆਰੀਏ, ਇਥੋਂ ਜਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਪਹੁੰਚਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆ ਆ।" ਮੈਨਕਾ, ਜੋ ਭੇਜੀ ਗਈ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਨਕਾ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਤੀ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਏ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਏ। ਹੁਣ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ। ਪਰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਅਸੰਭਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।" ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸੇ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਅਤੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਫਲਤਾ ਦਾਤਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਅਦੁੱਤੀਅ ਹੋ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੋ।" "ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਲਬਧ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਏ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਈ ਕਾਮਧੇਨੁਆਂ ਅਤੇ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਕੋ ਘਰ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤਮ ਕੁਟੰਬ ਵੱਸਦੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਾਧੂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਹੋਈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਤੁਸੀਂ ਯਮ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਰੋਗ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਆਪਣੀ ਹੀ ਤੇਜ ਅਤੇ ਗਰਵ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੋ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਬੋਲੇ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਾ ਕਰੋ।" "ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਇੱਥੇ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਤਿਆਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਵੋਗੇ; ਫਿਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ਬਦ ਝੂਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਮਧੁਰਵਾਦਿਨੀ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।" "ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਜਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਹੁਣੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੋਗੇ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਠਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਮਹਾਨ ਯਯਾਤੀ, ਨਹੁਸ਼ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮੱਛੀ ਵੀ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੀ, ਪਰ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਹਿਰਣ ਵੀ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਮਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕਰਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਅਕਤ ਹੋਈ।