ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ, ਆਪਣੇ ਯੁਵਨ ਦੇ ਦਿਨ ਕਾਮਨੰਦਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹੇ। ਪਰ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਹੋਇਆ। ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਕਾਮਨੰਦਿਨੀ ਦੀ ਮੋਹਕ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ-ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਫਰਕ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕਾਮਨੰਦਿਨੀ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ। ਆਂਸੂ ਭਰੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਾਮਨੰਦਿਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਉੱਠੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ—ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਕਰਵਾਓ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੇ ਭੋਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ। ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਹੁਕਮ ਹੈ, ਰਾਜਨ? ਮੈਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰ।" ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਦੁਜਾਤੀਆਂ, ਯਜਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕਾਮਨੰਦਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦীক্ষਾ ਲਈ। ਯਜ੍ਞ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ। ਯਜ੍ਞ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕਾਮਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦੱਸ, ਹੋਰ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਚਾਹੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸੰਭਵ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਮਨੰਦਿਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਉੱਠੀ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸੁਣਕੇ ਆਖਿਆ, "ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਚੰਚਲਤਾ ਤੇ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਪੁੰਨ, ਯਜ੍ਞ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਕਾਮਨੰਦਿਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਤਪ, ਯਸ਼, ਰਾਜ-ਸੱਤਾ, ਦਾਨ ਤੇ ਯਜ੍ਞ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉੱਤਮ ਉਰਜਾ ਤੇ ਚਮਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ ਇਹ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਧਰਤੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੈਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਉਨੱਤਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਹਿਲੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸੁਕਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਾਮਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਈਰਖਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸੋਹਣਿਆਈ, ਚਮਕ, ਦਾਨ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।" ਕਾਮਨੰਦਿਨੀ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਮੰਦ ਇੱਛਾ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਸੀ, ਸਮਝ ਲਈ। ਤੁਰੰਤ, ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਯਦੁ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰ।" ਯਦੁ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਖਾਮੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵਿਚ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਯਦੁ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।