ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜ੍ਰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵਜ੍ਰ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਬਲਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੱਕੀ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ—ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਦੂਜਾ ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ, ਤੀਜਾ ਗੋਣਗਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਪੰਜਵਾਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵਜਰਾਕਰਾ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵਿਜਯਾਂਗਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਬਲਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਬਣ ਗਏ। ਵਜ੍ਰ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਛੇ-ਕੋਣੀ ਰਤਨ ਬਣੇ; ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨੀਲਮ, ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਲਾਲ ਜੰਮੇ। ਉਸਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਦਮਰਾਗ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਪੰਨਾ, ਜੀਭ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮੋਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਮੱਦੇ ਤੋਂ ਪੰਨਾ, ਨੱਕ ਤੋਂ ਗਾਰੁਤਮਤ ਰਤਨ, ਵਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਕਾਂਸੀ, ਬੀਜ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੋਂ ਤਾਮਬਾ ਬਣਿਆ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਰਗੜ ਨਾਲ ਪੀਤਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵੀਤਿਕਾ ਰਤਨ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਉਸਦੀ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਵਿਦੁਰਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨ ਜੰਮੇ। ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨਾ, ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਾਰਾ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ ਬਣਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਭੋਗੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਬਲਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਘਵਾਨ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਖੰਡਤ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ, ਛਾਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਕਹਿੰਦੀ, "ਹਾਏ, ਸਵਾਮੀ! ਤੂ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੀਰ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕੱਲਾਪਨ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ?" "ਹੋਰ ਲੋਕ ਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਬੁਢਾਪਾ, ਕੋੜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੱਗ ਜਾਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ; ਪਰ ਤੂੰ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੇ ਇਸ ਦੈਵੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਗਹਣਾ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ; ਤੇ ਜੋ ਗੁੰਝ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਲਈ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪ ਖੋਲ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਹੁਣ ਜਦ ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋਈ ਪਈ ਹਾਂ।" ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਇਕ ਮਹਾਨ ਸਤਤਾ ਨੇ ਬਲਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਭਾਰਗਵ, ਬਲਾ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੌਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੋਲ ਸਕੇਗਾ।" ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯ ਜੀ ਇਕ ਛਿਨ ਲਈ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਬਲਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮਧੁਰ ਤੇ ਸੁਰੀਲੀ ਧੁਨੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇ।" ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਇਕ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ ਤੇ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸਦੇ ਜਲ ਤੋਂ ਉੱਚਤਮ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਫਿਰ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਗਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ।' ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ—'ਮਹਾਨ ਮুনি, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਜਦ ਤਕ ਇਨਾਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।'" ਨਾਰਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ, ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਬਲਦ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੱਪ, ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਕਟੋਰਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਤੇ ਛੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹਨ। ਇਹੀ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ। ਹੋਰ ਸੁਣ, ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉੱਚੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ। ਭਾਵੇਂ ਕਾਮਦੇਵ ਉਸ ਵਲੋਂ ਜਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਲੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਚਮਤਕਾਰ ਰਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਲਈ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਸੀਮਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਰਿੰਦਾ ਵੀ ਉਤਮ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸੋਲਵੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਰਾਜਨ, ਸਭ ਦੈਤਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਦ ਜਾਲੰਧਰ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਤ, ਜੋ ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਛਿਨ-ਭਰ ਵਿੱਚ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹਰਿ, ਭੀਮ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਰਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਭੰਗ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰਕੇ, ਅਣਦੇਖਾ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੀਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਹੂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਥੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਤਗੜੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਨ, ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਮਕਸਦ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਜਟਾਵਾਨ? ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਦੱਸ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸੇਵਕ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।" ਰਾਹੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲੋ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਪੁੱਛੋ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ।" ਰਾਹੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਸੀ, ਆਗਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਆਵੇ।" ਨੰਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰ ਸੋ ਰਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦੂਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉ।" ਨੰਦੀ ਨੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਿਆ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਰਾਹੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਜਟਾਧਾਰੀ, ਕਾਲੇ ਵਰਣ ਵਾਲੇ, ਆਦਿ-ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ।