ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਲੋਕ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਤੇ ਧਰਮਿਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਕਾਮਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਟਕੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਟਕ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਜਾਇਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੋਵੇ, ਭਰਪੂਰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨਾਲ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਖੁਦ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਇਆ। ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਟਕ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ enact ਕੀਤਾ—ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਰਾ ਨੇ ਇਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ, ਚਲਾਕੀ ਭਰੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਰਸ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੇਸ ਅਤੇ ਵਿਂਧਿਆਵਲੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੰਝ ਹੀ ਮਾਰਾ ਨੇ ਵਾਮਨ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਈ। ਕਾਮਦੇਵ ਖੁਦ ਨਾਟਕ ਦਾ ਮੈਨੇਜਰ ਸੀ, ਵਸੰਤ ਉਸ ਦਾ ਸਹਾਇਕ ਸੀ, ਤੇ ਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼, ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਬਣੀ। ਰਤੀ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਕੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੀ। ਮਕਰੰਦ, ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ। ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰਾਜਾ ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਚ ਤੇ ਗੀਤ ਵੇਖਦਾ ਗਿਆ, ਉੰਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਛਿਅੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸੁਕਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਗਾਇਕੀ, ਨਾਚ, ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਲਾਵਣਯ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਲਿਆ।" ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜੋ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੁਢਿਆਪਾ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇੱਛਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਕੰਮ ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਨਾਟਕ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬੁਢਿਆਪੇ ਨੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਫਿਰ ਵੀ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਇੱਛਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਗੁਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਚੌਂਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਲੱਖਣ ਹਿਰਣ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਅੰਗੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਨੋਖੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਰ ਕਮਾਨ ਫੜ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ, "ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਚਲਾਕ ਦੈਤ ਆਇਆ ਹੈ," ਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਹਿਰਣ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਪੂਰੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਥੱਕ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਿਰਣ ਅਚਾਨਕ ਅੰਤਰਧਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਅਦਭੁਤ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਵਾਤਿਕਾ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਸੋਹਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਕੇਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਬਕੁਲ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਰੀਅਲ, ਟਿੰਡੂ, ਸੁਪਾਰੀ, ਖਜੂਰ, ਸਫੈਦ ਕਮਲ ਅਤੇ ਸਪਤਪਰਣ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਰਨਿਕਾਰ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਕ ਵਧੀਆ ਝੀਲ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਤੇ ਬਗਲੇ ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਲ ਪੰਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸਫੈਦ ਕਵਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਕਲਹਾਰਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਜਦੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੰਝ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਝੀਲ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਝੀਲ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਤੇ ਦਿਵਯ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਰਥ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਾ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇੱਕ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਅੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਨਹਾ ਕੇ ਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਠੰਢੇ, ਕਮਲ-ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਗੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਝ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਪਸਰਾ ਗਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਨਿਤੰਬ ਤੇ ਉੱਚੇ ਉਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਾਰੀ ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਹੋਵੇਂਗੀ? ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਦੱਸ।" ਪਰ ਉਸ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੀ, ਹੇ ਪਿੱਪਲ।