ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਤੱਕ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਗਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਸਤਿਕਾਰ, ਜਪ ਅਤੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਏ, ਨੇਕ, ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਵੈਭਵਸ਼ਾਲੀ ਬਣ ਗਏ। ਹਰ ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਣਵ ਬਣ ਗਿਆ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ। ਲੋਕ ਰੋਗ, ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੀ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ—ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਸੁਭ ਲਾਭ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖਸ਼ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ; ਗਾਵਾਂ ਵੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਣੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਭ ਚੀਜ਼ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ। ਅਮਰ ਜੀਵ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਮਿਟ ਗਏ, ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਨੇਕਤਾ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਮਿਲਿਆ। ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਨੇਕ, ਦਾਨੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਉਥੇ ਨਾਂ ਕਦੇ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ, ਨਾਂ ਰੋਗ, ਨਾਂ ਕਦੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਕਮੀ। ਜਦੋਂ ਨੇਕ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਐਸੇ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਘਰ ਸੁੱਚੇ ਚਿੱਟੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ। ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਘਰ ਸਵਰਗ ਮਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ। ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਸੁਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਉਪਵਨ ਅਤੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਬਾਗ ਸਨ। ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੌਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਭਾਵ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮੰਗਲਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਸ਼ੰਖ, ਸੁਆਸਤਿਕ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਭਗਤ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ, ਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਏ। ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਗਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਰੀ, ਮੁਰ-ਵੈਰੀ, ਕੇਸ਼ਵ, ਜਿੱਤੂ ਮਾਧਵ, ਸ਼੍ਰੀ ਨ੍ਰਿਸਿੰਹ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਗੋਵਿੰਦ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਰਾਖੇ ਹਨ, ਉਚਾਰਦੇ; ਰਾਮ ਦੀ ਪਾਠਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ; ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ—ਇਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੁਕਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਸ਼ਣੂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹਰੀ, ਰਾਮ, ਮੁਕੁੰਦ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਰੂਪ, ਨ੍ਰਿਸਿੰਹ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ—ਕੇਸ਼ਵ, ਪਦਮਨਾਭ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਾਮਨ, ਵਰਾਹ, ਕੂರ್ಮ, ਮਤਸ੍ਯ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ, ਅਨੰਤ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸ਼ੁੱਧ, ਮਨੁੱਖ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਹਰੀ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ, ਪੀਤਾਂਬਰਧਾਰੀ, ਮਾਧਵ, ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ, ਸਰਵਸਵਾਮੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਲੋਕ ਸਦਾ ਉਚਾਰਦੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ—ਬੱਚੇ, ਵੱਡੇ, ਕੁੜੀਆਂ, ਔਰਤਾਂ—ਹਰ ਵੇਲੇ, ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ। ਬੈਠਿਆਂ, ਲੈਂਦਿਆਂ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦਿਆਂ ਜਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ; ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਬੱਚੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ। ਦਿਨ ਰਾਤ, ਹਰੀ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ; ਹਰ ਥਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ। ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਤੇ, ਦੇਵ-ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਚਮਕਦੀ, ਚਕਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਉਥੇ ਦਿਸਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਚਮਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ; ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ। ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਯਯਾਤੀ ਨੇ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਇਕ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ; ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਵੈਸ਼ਣਵ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲੋਕ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਆਲਮ ਦਿਸਦਾ। ਉਥੇ ਨਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਸੀ, ਨਾਂ ਰੋਗ, ਨਾਂ ਡਰ; ਲੋਕ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧ ਗਈ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੌਤਰਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਲੋਕ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਭੋਗਦੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸਦਾ ਹਰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਚਮਕ ਪੰਚੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਚੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਹ ਆਲਮ ਰਿਹਾ।