ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਭਟਕਣਾ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ। ਪਰ ਮਾਤਲੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਭਾਵਨਾ, ਗਿਆਨ, ਭਗਤੀ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਉੱਤਮ ਫਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਦਰਦ ਭਰੇ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੀੜਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੌਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਜੋੜਾਂ ਅਤੇ ਸੰਯੋਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਹੇ ਪਿੱਪਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੌ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਸਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਾਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸੇਵਾ, ਧਿਆਨ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਤਲੀ, ਸੁਣ: ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਗੁਣ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰੋਗ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਧੀ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਥੀ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਮੈਂ ਇਥੇ ਹੀ ਸਵਰਗ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਤਪ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ ਦੇ। ਸੁਕਰਮਾ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ। ਰਥੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਦਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਸੰਦੇਸ਼ ਵਲੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਬਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਪਿੱਪਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਜਦ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਾਹੁਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮੀ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਸੁਕਰਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਦੂਤ ਜਾ ਕੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਸਾਰੇ ਖੰਡਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਆਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਹਰੀ ਦੇ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ। ਲੋਕ ਭੋਗ-ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ, ਧਿਆਨ, ਗਿਆਨ, ਯਜਨਾਂ, ਤਪ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਕਰਨ—ਇਹ ਸਭ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ।" "ਲੋਕ ਹਰ ਥਾਂ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਜਾਂ ਤਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ, ਧਰਤੀ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਭੀ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਇਕੋ ਵੈਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ।" "ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰ-ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਦਿਓ; ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮੋਹ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਆਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੀ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ, ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਤਮ ਪੂੰਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਇਆ ਹੈ; ਸਭ ਲੋਕ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰੀਵੈਸ਼ਣਵ ਨਾਮਕ ਪੂੰਨ ਨੂੰ ਪੀਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀਣ—ਸ਼੍ਰੀ ਕੇਸ਼ਵ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਲੋਕ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਪਦਮਨਾਥ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਲੋਕ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀਣ, ਜੋ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ, ਰੋਗ-ਨਾਸਕ, ਆਨੰਦ-ਦਾਤਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀਣ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੂੰਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਲੋਕ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਵਾਸ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਰਾਮ ਨਾਮ, ਮਨੋਹਰ, ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ, ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੰਧਨ-ਨਾਸਕ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਸਵੇਰੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ਼, ਇਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਣਾ ਕਥਾ, ਪਿਤ੍ਰ-ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਤਿਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸੁਕਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ, ਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਲੋਕੋ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣੋ—ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰੋ।" ਦਾਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਯਜਨਾਂ, ਤਪ, ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ—ਇਹੀ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਭ ਐਲਾਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ, ਸਤਕਿਰਤਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਉੱਤਮ ਸ਼ਲੋਕਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਸ਼੍ਰੀਕੇਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਲਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਰੀਰ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਗੁਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ-ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਭ ਲੋਕ ਜਿੱਤੂ ਹੋ ਗਏ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਨਾਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।