ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਹੁਣ, ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੁਸੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਅਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਰਥ ਸਵਾਰ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।” ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਸਭ embodied ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ, ਬੱਚੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਵੱਡੇ, ਪੁਰਸ਼, ਔਰਤਾਂ, ਨਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਨਾਂ ਔਰਤ, ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਉਹ ਥਾਂ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਰਪੱਖ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨਿਆਪਾਲ, embodied ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਨਿਵਾਰ ਹੈ ਕਿ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦਯਾਲੂ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਚਪਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾਈ ਰਥ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛਤਰੀ ਦਿੰਦੇ embodied ਜੀਵ ਬਦਲਾਂ ਵਾਲੀ ਛਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਾਈ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਲਕੀ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ; ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀਟ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਪੂਸ਼ਪਕ ਰਥ ‘ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦਰ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਗਰੀਬਾਂ ਲਈ ਠਹਿਰਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅੱਗ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ, ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚਾਹੀਦਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਹੀ ਅਸਲ ਦਾਨ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਕੇਸ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਜਿਤਨਾ ਛੋਟਾ ਦਾਨ ਵੀ, ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਠਹਿਰਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਥਾਂ, ਪਿਤਰ-ਲੋਕ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਮਾਤਰ ਮੁਦਰਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਾਈ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਦਿਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, 'ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ' ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਠਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ, ਜੋ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ। ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਖਮ, ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮਾਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੜੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ-ਧਰਮਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ, ਸਚਾਈ, ਲਾਜ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਸੰਯਮ, ਦਾਨ, ਪੂਜਾ, ਤਪ, ਅਤੇ ਦਾਨ — ਇਹ ਦਸ ਧਰਮਾਂ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਮਾਂ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ-ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਸਭ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ-ਮਾੜੇ ਫਲ embodied ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਵ-ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕਰਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੁਖ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਸੁਖ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਚੀਜ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਪਾਲਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ। ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ, ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜਾ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾਓ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਿਰਲੇਪ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਮੌਕੇ-ਮੌਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨੋਵਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੂਤ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। embodied ਜੀਵ, ਦੁਖ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਣੀਆਂ, ਸੁਖ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਫਲ, ਸ਼ਿਵ-ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਦਾਨ-ਭਾਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਪਿਆਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।