ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਤਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ! ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਰੀਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੱਖਰਾ ਆਚਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਾਪਾਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਮਾਰਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉੱਚਤ ਭਗਤੀ, ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਅਤੇ pavitar ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਣਵ, ਹਰਿਵੰਸ਼, ਮਤਸਯ, ਕੂਰਮ ਜਾਂ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵੈਸ਼ਣਵ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵ ਗ੍ਰੰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਪਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰਿ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ, ਲਿਖਦਾ, ਦਿੰਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਲੋਭ ਵੱਸ, ਗਲਤ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਣੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ, ਇਸਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈ, ਹਰਿ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ-ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ ਤੇ ਬੋਲਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਨ ਮੰਨੇ, ਉਲਟ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ, ਅਸਹਾਇ, ਪਰਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਦੇਖ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਭਾਰੀ ਨਰਕ ਦਾ ਭੋਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਾਪ ਵੀ ਉਤਨਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ। ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕ੍ਰੋਧ, ਵੈਰ, ਡਰ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਗਤੇ ਤੇ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਫਿਰ ਕਹਿ ਦੇਵੇ "ਕੁਝ ਨਹੀਂ," ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਨਿਰਲੇਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਝੂਠੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵਾਹ ਵਾਹੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਦੋਸ਼ ਲੱਭਦਾ, ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਮਾਨਤ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਗਿਨਹੋਤ੍ਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮਹਾਯਜਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਮਾਂ, ਪਿਉ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਵਿਰੁੱਧ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰੇ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਜੰਗਲ, ਘਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦੇਵੇ, ਇਹ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਵੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ, ਜਾਂ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜੇ, ਦਵਾਈ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਰਸ ਲੁੱਟ ਲਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਪਾਪ ਹੈ। ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਫੂਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਅਮਾਨਤ ਦੀ ਚੋਰੀ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯੋਗ੍ਯ ਵਰ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕੁੜੀ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਦੋਸਤ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਭੈਣ ਨਾਲ ਅਵੈਧ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣੇ, ਇਹ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ। ਕੁਆਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਬਰ, ਚੁਤੀਆਤ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਪਾਤਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਹਨ, ਉਹ ਉਪਪਾਤਕ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਉਪਪਾਤਕ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੋਰੀ ਕਰਨੀ, ਹੱਦਾਂ ਉਲੰਘਣੀ, ਅਤਿ ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਧ, ਪੱਖਪਾਤੀ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਵੀ ਉਪਪਾਤਕ ਹਨ। ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਕੰਜੂਸੀ, ਧੋਖਾ, ਈਰਖਾ, ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਜਾਣਾ, ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰਨੀ, ਇਹ ਵੀ ਉਪਪਾਤਕ ਹਨ। ਦੋਸ਼ੀ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਦੋਸਤ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਸੰਤਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਉਪਪਾਤਕ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਫਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵਜੋਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸੱਚੇ ਆਚਰਨ, ਗੁਰੂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ।