ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਆਦਮੀ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਚਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਵਾਤ (ਹਵਾ) ਉਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਉਸ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਚਨ ਅੱਗ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਉਸ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਰਮੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਫਿਰ ਪਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਫੁਜ਼ਲ (ਵੈਸਟ) ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਰਸ (ਐਸੈਂਸ) ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਫੁਜ਼ਲਾਂ (ਵੈਸਟ) ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਨ, ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕ, ਜੀਭ, ਦੰਦ, ਹੋਠ, ਜਨਨੇਂਦ੍ਰ (ਜਨਨ ਅੰਗ), ਅਤੇ ਗੁਦਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੈਸਟ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ; ਪਸੀਨਾ, ਮਲ, ਅਤੇ ਮੂਤ੍ਰ—ਇਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਫੁਜ਼ਲਾਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਨਾਡੀਆਂ (ਚੈਨਲ) ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਤ ਸੁਖਮ ਰਸ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਸ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਤ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਚੈਨਲਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਰਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਾਡੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਦਲਾਵ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਰਸ ਤੋਂ ਚਮੜੀ, ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮੱਜਾ, ਚਰਬੀ, ਅਤੇ ਲਹੂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਲਹੂ ਤੋਂ ਵਾਲ ਅਤੇ ਮਾਸ, ਮਾਸ ਤੋਂ ਵਾਲ ਅਤੇ ਨਰੜੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਰੜੀਆਂ ਤੋਂ ਮੱਜਾ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਮੱਜਾ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਚਰਬੀ; ਮੱਜਾ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਘਾਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੀਰਜ (ਸੇਮਨ) ਜੋ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲਾਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਵੀਰਜ (ਸੇਮਨ) ਆਖਰੀ ਬਦਲਾਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੀਰਜ ਤੋਂ ਸਰੀਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਨਿਖੂਤ (ਦੋਸ਼-ਰਹਿਤ) ਵੀਰਜ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਔਰਤ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀਰਜ ਨਿਕਾਸ਼ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਆਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਕਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ। ਵੀਰਜ ਅਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਗੰਢ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੰਢ ਬੁੱਲਬੁਲੇ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾਸ (ਫਲੇਸ਼) ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਬਣਦਾ ਹੈ: ਗਰਦਨ, ਸਿਰ, ਮੋਢੇ, ਰੀੜ੍ਹ ਅਤੇ ਪੇਟ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਪਾਸੇ, ਕਮਰ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋੜ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜੇ ਜੋੜ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮੂੰਹ, ਨੱਕ, ਅਤੇ ਕਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ, ਜੀਭ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਨੱਖ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਕਾਨ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਫਿਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਗੁਦਾ, ਜਨਨੇਂਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਵੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਜੀਵ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਛੇ ਰਸਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਨਾਭੀ ਦੀ ਨਾਡੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਤਮਾ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਯਾਦਸ਼ (ਮੈਮੋਰੀ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨੀਂਦ, ਸੁਪਨੇ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ। “ਮੈਂ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਰ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਰਭਾਂ ਵੇਖੇ ਹਨ।” ਆਤਮਾ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੁੜ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉਂ।” ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਸੋਚਦੀ ਹੈ: “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗਰਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰੇ।” ਪਰ, ਗਰਭ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਤਮਾ, ਕਰਮ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਉਪਾਏ ਸੋਚਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਹੇਠਾਂ ਫਸ ਕੇ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਆਤਮਾ, ਪੜਦਿਆਂ (ਮੈਂਬਰੇਨ) ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਆਤਮਾ, ਗਰਭ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗਰਭ-ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਕਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਸੂਆਂ ਦੀ ਪੀੜ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੇਦਦੇ ਹਨ, ਗਰਭ ਦੀ ਪੀੜ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ। ਗਰਭ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਵਾਸਥਾਨ ਨਹੀਂ; ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਤੀਬਰ, ਅਤੇ ਘਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰਭ ਦੀ ਪੀੜ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅਟੱਲਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗਰਭਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਨਮ ਦੀ ਪੀੜ, ਗਰਭ ਦੀ ਪੀੜ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪੀੜ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਦ ਦੀ ਪੀੜੀ ਵਿੱਚ ਪੀਸ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦੀ ਵਾਤ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਗਰਭ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਜੀਵ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਰਾਹਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਯੰਤਰ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਾਂਦ ਵਾਂਗ ਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਯੰਤਰ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗੋਲ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਰੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ। ਲਹੂ, ਮਾਸ, ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਮਲ ਅਤੇ ਮੂਤ੍ਰ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਵਾਲ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ, ਅਤੇ ਨੱਖ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਸਥਾਨ। ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਅੱਠ ਖਿੜਕੀ-ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹੇ ਹਨ, ਦੋ ਹੋਠ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਦੰਦ, ਜੀਭ, ਅਤੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਨਾਡੀਆਂ ਅਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੇ ਨਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਫ਼ ਅਤੇ ਪਿੱਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਵਾਦ, ਬੁੱਢੇਪੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹੀ ਹੈ ਜੀਵ ਦੇ ਗਰਭ-ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਚਨ, ਪੈਦਾ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਦੀ ਪੂਰੀ ਯਾਤਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।