ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮਕਰਮੀ ਵੈਸ਼ਯ ਕ੍ਰਕਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤਵਤੀ ਪਤਨੀ ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਪੁਣਯਮਈ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਕਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸੁਕਲਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਧਰਮ ਨੇ ਕੀਤੇ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਕਲਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਕਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ—ਪਤੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀ—ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਆਏ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਸਚਾਈ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਚ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਧਨਵਾਦੀ ਹੋਵੋ! ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ!" ਕ੍ਰਕਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਦੇ ਪੁਣਯ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਆਏ ਹੋ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਸੁਕਲਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੁਣਯਵਾਨ, ਸੁਭਾਗੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰੀ ਹੈ—ਇਸ ਦੀ ਸਚਾਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: "ਜੇ ਤਿੰਨ ਚਿਰੰਕਾਲੀਕ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਕਰਮੀ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੁਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਚ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਿਲੇ; ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂ।" "ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਧੁਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਗੀਤ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਗਾਏ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨਾਚਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪਤਨੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਉੱਤਮ, ਸ਼ੁਭ ਕਥਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਔਰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਸਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਉਹ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਿੱਜੇਤਾ, ਵੈਸ਼ਯ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਿਸਚਿਤ। ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਮਿਖੰਡ ਦੇ ਵੇਨਾ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਸਾਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਵੇਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮੁਕਤੀ, ਦੱਸੋ।" ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ, ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਡਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਕਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁੰਡਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਹੁਤ ਉਮਰਦراز, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ; ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਬੁਢੇ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ। ਸੁਕਰਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਧਰਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੇਦ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹੇ, ਸਭ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ, ਧਰਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਭਗਤ। ਉਹ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਪੈਰ ਧੋਣ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿੱਪਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ। ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ, ਉਪਵਾਸ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ, ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ, ਦਇਆ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਦਸ਼ਾਰਣਯ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ, ਡਿਗਣ-ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਦੇ ਜੀਵ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ, ਇਕ ਵੰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਜਨਨੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਐਸੀ ਤਪਸਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ: "ਆਹ! ਕਿੰਨੀ ਉੱਤਮ ਤਪਸਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਸੰਯਮ!" ਅਟੱਲ, ਅਡੋਲ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਠੰਢ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ।