ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਵਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕਦੇ ਭੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ। ਐਸੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ—ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਨਿਰਦਈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਰੋਣੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਯਮਪੁਰੀ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ। ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕਠਿਨ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਤੜਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਾਂਟਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਮ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਅੱਗ 'ਚ ਤਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੜਪਾਈ ਗਈ, ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਗਈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਲ ਦੇ ਕੜਾਹੇ ਵਿੱਚ, ਦਲੀ ਹੋਈ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਾਲਮਲੀ ਦੇ ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਪੀਪ, ਖੂਨ ਤੇ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਘੁੰਮਦੇ ਸਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬੇਹੱਦ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਰਭਾਂ ਦੇ ਖੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ; ਹੇਠਲੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹੇ। ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਕ੍ਰੌਂਚੀ (ਸਾਰਸ) ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਕੁੱਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਕੁੱਕੜੀ, ਬਿੱਲੀ, ਤੇ ਚੂਹੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਨਮੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਪੀ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੜਪਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰ ਬਣਾਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ; ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਧਰਮੀ ਮਹਿਲਾ, ਕਈ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਤੂੰ ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ। ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾਏਗੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਸੁਧਰਮੀ ਮਹਿਲਾ, ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨਿਕੰਮੀ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ। ਸੁਦੇਵਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਕੋਮਲ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਸਕੇ? ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਉਸ ਸੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਸੁਧਰਮੀ, ਇਖ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ; ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੀ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸੁਧਰਮੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈਂ, ਪਤੀਵਰਤਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੀਏ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਨ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਤੀਵਰਤਾ ਹੈਂ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਇਕ ਦਿਨ ਦਾ ਭੀ ਪੁੰਨ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਪਾਪੀ, ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਝੂਠੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਸੁਧਰਮੀ, ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹਾਂ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ? ਇਹ ਜਾਨਵਰ ਕੀ ਆਖਦਾ ਹੈ?" ਇਖ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਦੁਖੀ, ਨਿਕੰਮੀ, ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੋਈ—ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਬਚਾ ਲੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦੇਵਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਗਣੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਆਖੀ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।" ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਮੇਂ— ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਗਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਇੱਕ ਆਕਾਸ਼ੀਕ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ, ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ; ਫਿਰ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਬੋਲੀ: "ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸੁਭਾਗਣੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸੁਦੇਵਾ ਸੁਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਸੁਣ, ਹੇ ਸੁਧਰਮੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਸੁਕਲਾ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸੁਦੇਵਾ ਦਾ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਨਾ' ਨਾਮਕ ਬਾਵੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਧਰਮ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਸੁਖ ਮਾਣ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" "ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਵਲ ਅਟੁੱਟ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਸਰਵੋਚ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਧਰਮੀ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਇਸ ਉੱਚੇ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸੁਭਾਗਣੀ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਸਤੀਆਂ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਸ਼, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।