ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦਵਾਰਾਵਤੀ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਸੌ ਅੱਠ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਗੰਨਾਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੌ ਅੱਠ ਧਾਮ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤਰਪਣ ਲਈ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਤ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਾਦਧ, ਜਾਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ—ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿਚ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਵਾਲਾ ਇਕ ਸੌ ਤੇਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਹੁਣ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਨਦੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ! ਜਿੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇੱਕ ਖੂਹ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਸੀ। ਉਸ ਖੂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਨਦੀ ਵੀ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਚੰਪਕਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੁਸ਼ਟ, ਕੁਕਰਮੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਧਰਮੀ ਸੀ, ਪਰ ਦਿਖਾਵੇ ਵਾਂਗੁ ਧਰਮੀ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵਧ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਮੂਰਖ, ਨਿਰਦਈ, ਠੱਗ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਮਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਦਾਰੁਣ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਉਸ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਪਿਆਸਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਖੁਦ ਕੋੜ੍ਹ ਦਾ ਮਰੀਜ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੜਾ ਵੈਰਵਾਦੀ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਠੱਗ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਸੀ। ਸਦਾ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਗਊਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਅਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਪਰ, ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਕੋੜ੍ਹ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੁਰੰਤ ਠੀਕ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਤ ਧਨ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਨਦੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਰਣ ਦਾ ਮਨੁੱਖ—ਖਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ—ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉੱਥੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਕਾਰਤਿਕ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕੋਈ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਬਰਵਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖੇਟਕਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਨਦੀ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ, ਧਨ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਤ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਸੰਤੋਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਨਦੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ-ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇਕਰ ਇੱਥੇ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਸਭ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।