ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, "ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਤਾਂ ਇਹ ਲਾਲਚ ਸੀ, ਨਾ ਵਹਿਮ, ਨਾ ਇਰਖਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਭ੍ਰਮ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਹੋਈ।" ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਮਾਥੁਰਾ ਸਮਝ ਕੇ Gobhila ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਮਝੀ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਠੱਗ, ਨੀਚ ਦੈਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ 'ਹਮ' ਦਾ ਇੱਕ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।" Gobhila ਕਹਿੰਦਾ, "ਅੰਨ੍ਹਾ ਧਰਮ ਦੀ ਅੱਖੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਦ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਸੁਣ—" "ਤੂੰ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ, ਤੇਰੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਖੋ ਗਈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।" Gobhila ਪੁੱਛਦਾ, "ਜਦ ਤੇਰੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਕੌਣ? ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਬੰਧੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" Gobhila, ਨੀਚ ਦੈਤ, ਹੱਸਦਾ ਹੈ। "ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਸੁਣ, ਆਵਾਰਾ ਔਰਤ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਵਿਅਰਥ ਕੰਪ ਰਹੀ ਹੈ।" Gobhila ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਮੌਜਾਂ ਕਰ।" ਪਦਮਾਵਤੀ ਕਹਿੰਦੀ, "ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਨੀਚ! ਤੇਰੀਆਂ ਬੇਹਿਸ ਗੱਲਾਂ!" "ਮੈਂ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਇਕੱਲੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। Gobhila, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੀਜ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇਗਾ।" Gobhila ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਨੀਚ, ਪਾਪੀ Gobhila ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦ Gobhila ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।" ਉਸ ਦੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ? ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਤੇਰਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮਾਥੁਰਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?" "ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ 'ਪ੍ਰੀਤਮ' ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ?" ਪਦਮਾਵਤੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਕੰਪਦੀ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਲਿਜਾਇਆ। ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸੁਣਾਇਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਅਤੇ ਸੇਵਕ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਮਾਥੁਰਾ ਭੇਜਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ। ਧੀ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ, ਤੇਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਤੇਰੀ ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਾਲ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਤੀਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਵਧਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਗਰਭ Gobhila ਦੀ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਰਾਤ-ਦਿਨ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, "ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ?" "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨੀਚ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ," ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਦਵਾਈਆਂ ਲੱਭਦੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਵਾਈਆਂ ਲੱਭਦੀ, ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤੀ ਗਏ ਗਰਭ ਨਿਕਾਸ ਲਈ। ਪਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਗਰਭ ਨੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਾਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੀ ਹੈ? ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਆਯੁ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਲ ਆਯੁ ਘਟਦੀ ਹੈ।" "ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪੱਕਣ ਨਾਲ ਜੀਵ ਜੀਵਦੇ ਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਗਰਭ ਤੋਂ ਅੱਧ-ਪੱਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ।" "ਕੁਝ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ, ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਜਵਾਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ? ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜਵਾਨ—ਸਭ ਆਯੁ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ।" "ਸਭ ਕਰਮ ਦੇ ਪੱਕਣ ਨਾਲ ਜੀਵਦੇ ਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ; ਦਵਾਈ, ਮੰਤ੍ਰ, ਦੇਵਤਾ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਤੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਕਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।" "ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ, ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਮੈਂ ਵੈਰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਤਕਲੀਫ ਤੇ ਉੱਦਮ ਨਾ ਕਰ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗਰਭ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਮਾਂ ਦੇ ਉੱਦਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।