ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਘਣੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਡਿੱਗ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਇੰਨੀ ਅਦਭੁਤ ਸੀ ਕਿ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਪੁਰਖ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸਤੀ ਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ, “ਉਹ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਪੁੰਸਕ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ?” ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਵਾਸਨਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਉਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਇਸਤ੍ਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਇਸਦਾ ਭੋਗ ਲਵਾਂ? ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮੈਨੂੰ ਤੜਪਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇੱਛਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸਦੇ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਗੋਭਿਲਾ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਦੂਈ ਆਕृति ਰਚੀ—ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ। ਗੋਭਿਲਾ ਉਸਦੇ ਚਾਲ-ਢਾਲ, ਬੋਲ-ਚਾਲ, ਪਹਿਰਾਵੇ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਠੀਕ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਵਰਗਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ। ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੋਹਕਤਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਨੇ ਇਕ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗੀਤ ਇੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਸੀ ਕਿ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਤਾਲ ਤੇ ਲਯ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਗੀਤ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਪਦਮਾਵਤੀ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਤਾਲ-ਲਯ ਭਰਿਆ ਗੀਤ ਸੁਣਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਸੁੰਦਰ, ਰਸ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਸੁਚੱਜੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਗੋਭਿਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਦਮਾਵਤੀ, ਜੋ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ: “ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ?” ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। “ਆਓ, ਆਓ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈਂ!” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਡਰ ਗਈ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ ਕਿ ਕੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਲੱਜਤ ਅਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ। “ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਵਿਹਾਰ ਮਾੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।” ਉਸਦਾ ਮਨ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ “ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।” ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮੁੜ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ: “ਆਓ, ਆਓ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈਂ! ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਲੱਜਤ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਸਤੀਆ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਗੋਭਿਲਾ ਨੇ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਕੇਤੁ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ। ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਫੜਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੱਕ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਗੋਭਿਲਾ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਦੈਤ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸਦਾ ਵਿਹਾਰ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਦਇਆ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੈਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ?” ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਨੈਣ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤਰਲੇ ਰਹਿ ਗਏ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਜਨਮ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਵੇਖ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣੀ ਹਾਂ।” ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਗੋਭਿਲਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ—ਦੱਸ, ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ?” “ਕਿਹੜੀ ਖ਼ਾਮੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ? ਮੈਂ ਗੋਭਿਲਾ ਹਾਂ, ਦੈਤ ਯੌਂਗ, ਪੌਲਸਤਿਆ ਦਾ ਸੇਵਕ। ਮੈਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।” “ਸੁਣ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਸਾਡੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਵਿਹਾਰ ਸੁਣ: ਅਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਦੈਤ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਖ਼ਾਮੀਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।” “ਜਿੱਥੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਸੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਯਜਨਾ ਬਾਰੇ: ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਯਜਨਾਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਭਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੈਤ ਰੂਪ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਪਰਿਚਯ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।