ਸਤ੍ਯਕੇਤੂ, ਜੋ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਵੱਡੀ ਹੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਕੇਤੂ ਨੇ ਵਿਦਰਭ ਤੋਂ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਦੂਤ ਭੇਜੇ, ਜੋ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਜਾ, ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੂਤ ਨੇ ਬੜੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਬਹਾਦੁਰ ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਕੇਤੂ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਭੇਜੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੈਰੀਅਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।" ਦੂਤ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜੋ। ਇਹ ਪਿਆਰ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਲਾਭ ਵਾਸਤੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਰਾਜਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਤ੍ਯਕੇਤੂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮਾਇਕੇ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਘਰ, ਵਿਦਰਭ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਘਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਕੇਤੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਆਪਣੇ ਮਾਇਕੇ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਘੁੰਮਦੀ-ਫਿਰਦੀ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੌਜਾਂ ਮਸਤੀਆਂ ਕਰਦੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੇਝਿਜਕ ਬਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੀ-ਕੁੱਦਦੀ ਸੀ। ਪਦਮਾਵਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਡਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ। ਪਰ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮਾਂ-ਪਿਉਂ ਦੇ ਘਰ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੱਸੁਰਾਲ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਦੋਂ ਮੁੜ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ। ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਭੂਮਿਖੰਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵੇਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੇਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਸੁਪਾਰੀ, ਮੋਸਮੀ, ਸੰਤਰੇ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਜਾਮੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਚੰਪਾ, ਪਾਟਲ, ਕੁਟਕ, ਵਟ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਕਮਲਾਂ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਲ-ਨੀਂਫਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ, ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਜਲ-ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਜਲ-ਚਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਰੋਵਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ। ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੋਹਕ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਰੋਵਰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਚਲ ਮਨ, ਤਾਕਤ, ਨਾਰੀ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਕੇ ਜਲ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੱਸਦਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਉਂ ਉਹ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉੱਥੇ ਗੋਭਿਲਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੈਤ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਗੋਭਿਲਾ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਡਰ ਸੀ, ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਇਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਮਨਮਥਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਰਿ ਦੀ ਪਿਆਰੀ? ਜਾਂ ਇਹ ਪਾਰਵਤੀ ਜਾਂ ਇੰਦਰਾਣੀ ਸ਼ਚੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਿਹੀ ਇਹ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਭਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਵਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੋਭਿਲਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਇੰਨੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਵੱਖਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਗੋਲ ਹਨ?" ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਹੈ।