ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੁਨੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੋ ਅਤੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਲਾਈ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਾ ਦੇਵੋ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਜੀਵ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਸਰੀਰ ਪਰਤ ਲਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੂਅਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸੁਦੇਵਾ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਸੂਰਣੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਤੂੰ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਈ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲਦੀ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇ?” ਉਸ ਸੂਰਣੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ। ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੀ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਫੇਰਿਆ, ਠੰਢਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਭੁਲਾਵਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਉਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਤੇਰੇ ਸਨਾਨ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਮਿਟ ਗਿਆ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਮੁੜ ਪਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਮੁਬਾਰਕ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਂਗੀ।” “ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਜੀਵਨ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕਈ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਵਸੁਦੱਤ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਤਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਿਆਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਨੇਕਦਿਲੀ ਅਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਵਿਚ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਸੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਦੇਵਾ ਸੀ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।” “ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਅਤੁੱਲ ਸੀ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ ਮੈਂ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸਭ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜਵਾਨ ਹੋਈ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਸਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦੇਵੋ। ਉਹ ਹੁਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੋ।’ ਵਸੁਦੱਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ।” “ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਸੁਣੋ, ਕੌਣ ਉਹ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਮੇਰਾ ਜਮਾਈ ਬਣੇਗਾ? ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।’ ਮੈਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।” “ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨੇਕ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ—ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਆਇਆ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਨਾਮ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਕੀ ਹਨ?’” “ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਮੈਂ ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਵੀ ਚਾਰ ਭਰਾ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।’” “ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਰਹੀ। ਪਰ ਮੰਦੀ ਮੱਤ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਧਨ ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਨਾਹ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਮਲਏ, ਨਾਹ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਉਸ ਵਲ ਵੇਖਦੀ, ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸੁਭਾਉ ਵੀ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪਤੀ ਜਾਂ ਭਰਾ ਲਈ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਸ਼ਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ।