ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਕਠਿਨ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਪਰ ਇਹ ਦੋ—ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤ—ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ—ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ, ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਅਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ—ਆ ਪੁੱਜੇ। ਉਸ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲੜੀ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨੁੱਕਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਯੋਧੇ ਡਿੱਗਦੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਤੁਰੰਤ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਂ, ਪੂਰੀ ਮਾਤ੍ਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕਈ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੂਰਣੀ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਭਿਆਨਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਠੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਣੀ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸੂਰਣੀ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਸੈਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਆਪ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਇਸਦੇ ਵਧੇਰੇ ਮਰਨ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਉਪਰੰਤ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਝਾਰਝਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੂਰਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹਮਲੇ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੂਰਣੀ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਝਾਰਝਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ। ਜਦ ਝਾਰਝਰਾ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਸੂਰਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੀ ਥਕਾਵਟ, ਚੋਟਾਂ ਅਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜਿਉਂਦੀ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿਚ "ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਕਥਾ" ਵਾਲਾ ਪੈਂਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਛਿਆਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ: ਹੁਣ ਸੁਕਲਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਸੁਦੇਵਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੂਰਣੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਣੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੂਰਣੀ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸੁਦੇਵਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਭਗਵਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁੰਬਨ ਤੇ ਛੂਹ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ; ਤੇਰੀ ਛੋਹ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।" ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦੇਵਾ ਨੇ ਇਹ ਅਨੋਖਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖਿਆ—ਕਿ ਇਹ ਸੂਰਣੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਾਨੀ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਦਕਿ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼, ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਸੁਦੇਵਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਅਣਸੁਣਿਆ ਤੇ ਅਣਵੇਖਿਆ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖੋ—ਇਹ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੁਚੱਜੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੁਦੇਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗੀ?" ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦੇਵਾ ਨੇ ਸੂਰਣੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ? ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕਈ ਅਚੰਭੇ ਹਨ। ਜਦਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੋ, ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਦੱਸੋ। ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵਿਰਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਣੀ ਬੋਲੀ: "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਹੇ ਭਲੀ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪੂਰਾ ਪੂਰਵ-ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਜੋ ਹਨ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਗੀਤ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਗੰਧਰਵ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਰੰਗਵਿਦਿਆਧਰ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਮੈਰੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਜਰਨਿਆਂ ਵਾਲੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਪੁਲਸਤਿਆ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਹ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਰ-ਲਹਜਿਆਂ ਤੇ ਲਯ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਤਦ, ਉਸ ਨੇ ਗੀਤ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਦਿਆਧਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਇਸ ਦਿਵਯ ਗੀਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਲਯ ਸੁਰਵਿਦਾ ਐਸੀ ਹੈ।