ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਥੋੜੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਆਖਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਯਜਨਾ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਨਿਰਦਈ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦੁਖੀ ਭਾਗ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੰਗ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਖ਼ੂਨ ਪੀਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਥੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਥੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੰਵਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਧਰਮ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ, ਮਨੂ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਇਖ੍ਵਾਕੂ ਦੇ ਨਾਲ। "ਤੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾ, ਸੁਖੀ ਰਹਿ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।" ਪਿਆਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਖੇਡ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੋਸਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਇਖ੍ਵਾਕੂ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਚਮਕਣ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ। ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਉਸ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲੇ ਇਕੱਲੇ ਸੂਰ ਨੂੰ ਗੱਜਦਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਅਜੈਯ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਊ ਸੂਰ ਦੁਆਰਾ ਹਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਢਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੂਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰ ਦੀ ਝੱਟ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਹਲਕੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰ, ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਗੱਜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਉਸਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਲ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸੂਰ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦਿਆਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ, ਇੰਦਰ-ਧਰੂਮ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਕੇਸਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵੇਨਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਦਾ ਚੌਂਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸ ਸੂਰ ਦੀ ਮਾਦਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫੰਦੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਸ ਮਾਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਇਸੇ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੁਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵੀਰ ਸੂਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਣੀ ਰਹੇਗੀ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਔਖੀ ਪਹਾੜੀ ਰਾਹ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਚੌੜਾ ਰਾਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ।" ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖ਼ਾਤਿਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮਾਂ, ਇੰਝ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿਣ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬਦਲਾ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ, ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾ।" "ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਂ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ, ਵੱਡੀ ਪਾਪਣ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਪੁੱਤਰ? ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਚਲੇ ਜਾਣ।" ਤਿੰਨ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਹ ਦੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧ ਗਏ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਜਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।