ਉਹ ਵਿਰਲੇ, ਸ਼ਕਤੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਨੁੱਖ, ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਯੋਧਾ-ਮੱਤ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸੂਰ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਰ ਦੀ ਵਿਰਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜੋ ਤੀਰ ਅਤੇ ਭਾਲੇ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਸੂਰ, ਜੋ ਝੁੰਡ ਦਾ ਆਗੂ ਸੀ, ਪੱਕੀ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਨੁਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਗੂ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਆਗੂ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਗੂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਜੰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਉਹ ਸੂਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ; ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਸੂਰ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਗੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਸੂਰ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਭੇਜੇ ਗਏ, ਚੰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਦਿਆਂ ਅਤੇ ਗੜ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ; ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਗਰਜੇ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਕਦੇ ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਦੇ ਦਿਸਦਾ ਸੀ; ਕਦੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਅਜੇਤ ਸੂਰ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਆਗੂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਅਜੇਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਗਰਜਦਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ; ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਮਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸੂਰ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਯੋਧਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਫੜਦੇ? ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਵੀ ਲੜੋ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਅਣਗਿਣਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਕਦੇ ਚਕ੍ਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ, ਕਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਜੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜਿਆ। ਤਦ, ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੂਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੰਦ ਤੋੜ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ; ਵੱਡੇ ਸੂਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਚਲ ਪਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਵਿਰਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਡਾਉਂਦਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸੂਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸੂਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੂਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਏ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੇ ਜਖਮੀ ਹੋਏ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਸੂਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਸੂਰ ਵੀ ਮਰੇ, ਅਤੇ ਕੁੱਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਬੈਠੇ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਪਸ਼ੂ-ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਮਰੇ ਪਏ, ਬਹੁਤ ਸੂਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਕਿੰਨੇ ਸੂਰ, ਖੋਏ ਜਾਂ ਮਾਰੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਕਿਲਿਆਂ, ਝਾੜੀਆਂ, ਖੱਡਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਲੁਕ ਗਏ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ? ਕੁਝ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਸੂਰਾਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਕੇ ਮਰੇ; ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫੰਦ, ਜਾਲ, ਪਿੰਜਰੇ, ਬੰਨ, ਅਤੇ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਜਗਾ-ਜਗਾ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਵਿਖਰ ਗਏ। ਇੱਕ ਸੂਰ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮਾਦਾ ਸੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: "ਚਲੋ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ।" ਸੂਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੈਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਉਤਮ, ਤਾਂ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਦੋ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੂਰ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।" "ਦੋ ਸੂਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸ਼ੇਰ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹਾਰ ਜਾਵਾਂ, ਤਦ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਉਤਮ, ਉਹ ਧਰਮ ਜੋ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਲੋਭ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਮਰ ਜਾਂਦਾ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਨੁਕੀਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ; ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ।" "ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ, ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਵਾਂ ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ?" "ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ, ਦੇਖ ਕੇ, ਕੋਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ; ਸੁਣੋ, ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸਨਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਪਿਆਰੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।