ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਸ਼ੂਕਰੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੂਰ, ਕਿਸੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਲਾਲਚੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਓ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ "ਮੈਂ ਤਾਂ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰੋਹ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇਗਾ।" ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ "ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਚਾਚਾ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰੋ।" ਪਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜੜਾਂ, ਫਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਫ਼ ਹੈ। ਪਰ ਇਥੇ ਕੌਣ ਨਿਰਭੈ ਹੈ? ਕੀ ਇਥੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ?" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਆਖੀ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਮਾਤਾ, ਇਥੇ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ੂਕਰੀ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਰਾਜਾ, ਡਰਾਵਣਾ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਮਨੂ ਦਾ ਅਜੋਕੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਮਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਿਆਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਜਾਓ, ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰੋ।" ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਹੈ; ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਵਣੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਮਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਧ ਪੀ ਕੇ, ਜੋ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਜੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ, ਤਾਂ ਬੜੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਇੱਥੇ ਗੰਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਕੀੜੇ ਤੇ ਬਦਬੂ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਜਮਾਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਸੂਰਾਂ (boars) ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਿਆਰ।" ਵੱਡਾ ਸੂਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਲਿਆ; ਵੱਡੀ ਰੋਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੀ ਲੜੀ ਬਣਾਕੇ ਡਟ ਗਿਆ। ਕਪਿਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਦੰਦ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਸੂਰ, ਬੜੀ ਡਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਲ ਤੇ ਪਲਮੀਰਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੂਰ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜੋ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਚ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ," ਮਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਮਸਤ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ 'ਚ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਲੈ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ। ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੀ ਚੌਗੁਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਤੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" "ਗੰਗਾ ਦੀ ਚੌੜੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰ, ਉੱਚੇ ਕੰਢੇ, ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਛਿੱਲਾਂ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦ, ਹਰ ਥਾਂ ਚਿੱਟੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਰਹੇ; ਪਹਾੜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਨ-ਦਾਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਚਰਨਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗਾਂ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਚੰਦਨ, ਕਈ ਸੁਗੰਧਿਤ ਰੁੱਖ, ਸਾਲ ਤੇ ਤਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਰੁਦ੍ਰਾਖ, ਕਾਮਨਾ-ਰੁੱਖ, ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" "ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ, ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਿਲ, ਸਤੰਭ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਉਹ ਪਹਾੜ ਆਕਾਸ਼ੀ ਬਾਗਾਂ, ਨਾਰੀਅਲ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਦਿਵਿਆ ਪੁੰਨਾਗਾ ਤੇ ਬਕੁਲਾ ਰੁੱਖਾਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" "ਪੁਸ਼ਪ, ਚੰਪਕ, ਪਾਟਲਾ, ਕੇਤਕਾ, ਤੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਪਦਮਕਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਬੜਾ ਸੁੰਦਰ ਹੈ।" "ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਦੇ, ਉੱਤਮ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ-ਸਾਫ਼ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗੀ ਤੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਖੁਸ਼ੀ-ਦਾਇਕ ਝਰਨਿਆਂ ਤੇ ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ, ਝੀਲਾਂ, ਪੰਡ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਪਹਾੜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਰਭਾਂ, ਬਾਘਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਭੈਸਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" "ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਤੇ ਚੌਗੁਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।" "ਸਮ੍ਹੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੁੱਤੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਸੂਰ ਆਪਣੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।" "ਕਈ ਸੂਰਾਂ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਦੇ ਢਲਾਣ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।" ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੂਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਪਿਆਰੀ, ਵੇਖ, ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ।'" "'ਸਿਆਣਾ ਰਾਜਾ ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ।'" ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸੁਦੇਵਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "'ਵੇਖੋ, ਪਿਆਰੀ, ਵੱਡਾ ਸੂਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਆਪਣੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।'" "'ਅੱਜ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਪਿਆਰੀ; ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਵੇ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "'ਸੂਰ ਨੂੰ ਭੇਜੋ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਭੇਜਦੇ ਹਨ।