ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਵੱਡੇ ਉੱਦਮ ਵਾਲਾ ਸੂਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਂ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ਨਾਮੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੇ ਜੇਕਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਵਜਰਪਾਣੀ ਆਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਯਸ਼ਸ਼ਵੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਾਮ ਕਮਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈੰਨੂੰ ਪਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਸੀ, ਪਰ ਜਦ ਧਰਮ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸੂਰ ਦੇ ਜਠਰ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਧੋ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਰਾਹੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਧੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਿੱਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲੀ ਜਾ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋ ਲਗਾਵ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੋਹ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਹੀ, ਪਰਮ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁਲ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸੂਰ ਇਹ ਬਚਨ ਬੋਲ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।" ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਸੂਕਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਾਰਥੀ ਹੈਂ, ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਝੁੰਡ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਭਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਇਹ ਝੁੰਡ ਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ?" ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੂਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਕਿਲਿਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਚ ਵੀ ਡਰੋ-ਡਰੋ ਬਿਨਾਂ ਮੂਲ ਤੇ ਕੁੰਝੀਆਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਦੁਖੀ, ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" "ਬੱਚੇ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਬਿਨਾਂ ਔਰਤ ਸੋਹਣੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਝੁੰਡ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸੋਹਣਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ, ਸਹੈਲੀਆਂ, ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ, ਮਾਪਿਆਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਵੀ ਪਤੀ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਬਿਨਾਂ ਰਾਤ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾਂ ਪਰਿਵਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਬਿਨਾਂ ਦੀਵਾ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਝੁੰਡ ਸੋਹਣਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਗਿਆਨ ਬਿਨਾਂ ਤਪਸਵੀ, ਜਾਂ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਿਨਾਂ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਝੁੰਡ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੱਲਾਹ ਬਿਨਾਂ ਨਾਵ, ਭਾਵੇਂ ਭਰੀ ਹੋਵੇ, ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਾਂ ਸਾਰਥੀ ਬਿਨਾਂ ਰਥ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਦਾ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਝੁੰਡ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਿਨਾਂ ਫੌਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਸੂਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ। ਇਹ ਝੁੰਡ ਵਿਦਿਆ ਬਿਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਕੰਗਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।" "ਮੌਤ ਤਾਂ ਸੌਖੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਤੇਰਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦੀ। ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵੀ ਭੋਗ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਅਤੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਦਸਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ, ਆਉਂ, ਹੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਔਖੇ ਦਰਰੇ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ, ਆਉਂ ਜੰਗ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ। ਮੌਤ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਲਾਭ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।" ਸੂਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਸੁਣ, ਜਦ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਹੋਰ ਯੋਧੇ ਕੋਲ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਲੜਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ', ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ—ਚਾਹੇ ਲਾਲਚ, ਡਰ ਜਾਂ ਮੋਹ ਕਰਕੇ—ਉਹ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਜੰਗ ਦੇਣਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰੇ। ਉਥੇ, ਜੋ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਯਸ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਹੀਰੋਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਨੰਦ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ, ਇਕਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ। ਉਹ ਉਥੇ ਇੱਤਨਾ ਸਮਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਜੋ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਜ਼ਰੂਰ ਦਿਆਂ। ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਜੰਗ ਮੰਗਣ ਆਵੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੁਭੇ।" ਸੂਕਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇਣੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗੀ ਕਿ ਤੇਰਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬਲ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਜੰਗ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।