ਸੁਖਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਮਿੱਤਰੋ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਸਿੰਗਾਰ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਰੂਪ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਫਲਦਾਇਤਾ ਜੀਵਨ – ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਵਿਅੰਗਣ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਪਤੀ ਲਈ ਨਿਭਾਈ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਔਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਪਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤ ਦੁਖ ਤੇ ਵਿਪਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ, ਰੂਪ, ਮਹਿਮਾ, ਨਾਮ, ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਉਹ ਪਾਪ ਦੀ ਭਾਗੀਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਪਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਔਰਤ ਲਈ ਰਖਵਾਲਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤ ਲਈ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪੂਣ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸਿੰਗਾਰ, ਰੂਪ, ਰੰਗ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ ਸਦਾ ਸਿੰਗਾਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਪ ਦੇ ਮੁੰਹ ਵਿੱਚ ਪੈਲੇ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਪਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਸੁਭਾਗਣ, ਚੰਗੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੁਬਾਰਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪਤੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਔਰਤ ਸਿੰਗਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗ ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ 'ਵਿਅੰਗਣ' ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਤੀ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਅਟੱਲ ਧਰਮ ਨੂੰ ਔਰਤ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਔਰਤ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ?" "ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ – ਸੁਦੇਵਾ ਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।" ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਸੁਦੇਵਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਚਲਣ-ਚਰਿਤਰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸੋ।" ਸੁਖਾਲਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧਰਮ-ਪ੍ਰਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਸੀ – ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਤੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਸੀ।" "ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪੂਜਕ ਸੀ, ਨਾਇਕ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ।" "ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਦੇਵਾ ਸੀ – ਸੱਚ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ। ਰਾਜਾ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਸੁਦੇਵਾ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਸੱਚ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਿਆ।" "ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗਿਆ।" "ਗੰਗਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੇਡਦਾ – ਸਿੰਘ, ਸੂਰ, ਹਾਥੀ, ਤੇ ਭੈਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ।" "ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਸੂਰ ਆਇਆ – ਵੱਡੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤੇ ਵੀ ਸਨ।" "ਇਕ ਮਾਦਾ ਸੂਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਰ ਤੇ ਮਾਦਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਿਆਂ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਤਲ ਤੇ ਆ ਕੇ ਓਸ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।" "ਉਹ ਸੂਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਾ-ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰੇ ਹਨ।" "ਉਸ ਸੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਿਆਂ, ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ –'" "'ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ, ਤੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਆਵੇਗਾ।'" "'ਹੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ ਨਹੀਂ।'" "ਬਾਣਪਾਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਆਇਆ।" "'ਪਿਆਰੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰੇਗਾ।'" "ਮਾਦਾ ਸੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?'" "'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਹਿਣ-ਸ਼ਕਤੀ, ਤਾਕਤ, ਮਰਦਾਨਗੀ, ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਤਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ? ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।'" "ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਕਠੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।'" "'ਇਹ ਕਠੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਪਿਆਰੀ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਤੇ ਛਲਕਪਟ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਦਾ ਮਲਿਨ, ਕਈ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'" "'ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮਰਨ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਅਕਾਲ ਮਰਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।'" "'ਇਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੇਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੀ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਖਾਲਾ ਨੇ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ, ਸੁਦੇਵਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ।