ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸੁਣੋ—ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤਨੀ ਹੀ ਪਤੀ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਹੁਣ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵਰਤਾਵ ਕਰ। ਫਿਰ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਪਤਨੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਸੁਚੱਜੀ, ਧਰਮਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਧਰਮ ਵੀ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਫਿਰ, ਬਿਨਾ ਉਸਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਾਫਲੇ ਸਮੇਤ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਮਕਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਕਲਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਇਆ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਠੀ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ, “ਹੇ ਮੇਰੀਆਂ ਭੈਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੈ?” ਉਸ ਦੇ ਦੁਖ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਧਰਮ ਲਈ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਕਲਾ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਮਾਟ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੁੱਤੇਗੀ, ਘਿਉ, ਤੇਲ, ਦਹੀਂ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਖਾਏਗੀ, ਨਾ ਹੀ ਨਮਕ, ਸੁਪਾਰੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ ਕੁਝ ਲਵੇਗੀ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਏਗੀ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇਗੀ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਉਹ ਇਕੋ ਜੂੜੀ ਵਾਲੀ, ਇਕੋ ਕਪੜੇ ਵਿਚ, ਬਿਨਾ ਸਿੰਗਾਰ ਦੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਿਆ, ਰੰਗ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੋਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਈ, ਨਾ ਹੀ ਭੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੁਕਲਾ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।” ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਿਛੋੜੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲੈਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।” ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਅਰਥ ਘੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਖਾ ਪੀ ਲੈ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸ ਦਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇ-ਨਾਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਹਰੇਕ ਆਪਣੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।” ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹੋ, ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ। ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਮਨ, ਬਚਨ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ—ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਤੀਰਥ, ਦਾਨ, ਜਾਂ ਵਰਨਾਸੀ, ਗੰਗਾ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਦਵਾਰਕਾ, ਅਵੰਤੀ ਜਾਂ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਦਾ ਤਪ, ਯਗ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਰਹੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ, ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਣੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਮਨ ਦੀ ਗवाही ਦਿੱਤੀ।