ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਵੈਨਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਵਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਰਾਜਾ ਵੈਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਮੇਰੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਸਨੇਹੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਰੰਭ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਦਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਚੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਤ੍ਰੀ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ; ਨਾ ਹੀ ਅਤਿ ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੋ।" "ਅਤਿ ਅਹੰਕਾਰੀ ਜਾਂ ਛਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਯੋਗ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਦਾਨ-ਸਮੇਂ ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਠੀਕ ਸਮਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੁੰਨ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।" "ਦਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜੋ ਰਾਜਾ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਪੁੰਨਯਾਤਮਾ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਸੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰਾਜਗੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਲੁਕਵੇਂ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਕਪੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮਕ, ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਵੰਸ਼ਵਾਢ, ਤੇ ਯਸ਼ ਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੀ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਤੱਕ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਬਹੁਤ ਹੈ।" "ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡਾ ਧਨ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਹਣਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਸੋਨਾ ਤੇ ਕਪੜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਘੜੀ ਵਿਚ ਘੀ ਭਰੋ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਢੱਕਣ ਬਣਾਓ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਓ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਨਾਲ ਸਜਾਓ।" "ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਲ੍ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੋ।" "ਫਿਰ, ਸੋਲ੍ਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਪਿਤਲ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਘੜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਦਿਓ।" "ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੋ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਰਾਜਾ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿਓ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਾਵ ਤੇ ਮਨਸਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹ ਵਾਧਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਹੋਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਵਾਧਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।" "ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ, ਧਰਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਦਾਨੀ, ਦਿਵਿਆ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਵੈਨਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਅਸਲ ਮਤਲਬ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਯੋਗਤਾ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਪੂਰੇ ਮਨੋਯੋਗ ਨਾਲ ਸਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਅਨੰਤ ਫਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।