ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਅਵਿਮੁਕਤ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਓਥੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉਥੇ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜਮ ਗਿਆ। ਉਸ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਪਾਪੀ ਜੀਵਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਪਜਿਆ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਬਾਘ ਬਣਿਆ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਸੱਪ ਬਣਿਆ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਲੂ ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਏਹ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ, ਮੇਰਾ ਦਸਵਾਂ ਜਨਮ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਜੋਜਨ ਤੱਕ ਇਲਾਕਾ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਸ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਠੰਢ ਪੈ ਗਈ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਥ ਫਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਸੰਗਤਾ ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਤਸੰਗ ਦੀ ਸਦਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, “ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਸਕਾਂ?”—ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਤਸੰਗ ਹੀ ਸਭ ਲਈ ਆਸਰਾ ਤੇ ਆਹਾਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਬਗਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਹਮਦਰਦੀ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਗਏ। ਕਾਂਚਨਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਗਾਇਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਉਧਾਰ ਕਰਾਂਗੀ—ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।” ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ; ਮੈਂ ਹਰ ਸਾਲ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕਾਲੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ।” “ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਨੇਕ ਕੰਮ ਚੁੱਪਚਾਪ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਬੱਦਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ? ਮੈਂ ਆਪ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਵੇਖ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਉਹ ਪੁੰਨ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕੱਪੜਾ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਉਸ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ! ਜਦ ਉਹ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੁਟ ਗਿਆ; ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਉਪਜਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੇਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂਚਨਮਾਲਿਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੁਣ ਕੋਈ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ। ਹੁਣ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ; ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਨੇਕ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿਓ। ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ, ਨੇਕ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਕਾਂਚਨਮਾਲਿਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੇਕ ਰਾਹ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇਕੀ ਦੀ ਰਾਹ ਪਕੜੋ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ ਛੱਡੋ, ਨੇਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਇੱਛਾ ਨਾਮ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤੋ; ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਛੱਡੋ, ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੋਹ ਛੱਡੋ; ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਮਤਾ ਛੱਡੋ; ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਾਸਵੰਤ ਸਮਝੋ, ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲਵੋ, ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ। ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੇਕ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਮਨ ਲਾਓ, ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਬਣੋ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਰਕਾਸ਼ਮਈ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਓ।” ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੇਕ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹੋ ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ; ਤੁਹਾਡਾ ਉਮਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ। ਹੇ ਮਾਂ, ਸਦਾ ਨੇਕ ਰਾਹ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਲਾਲਚ ਨਾ ਆਵੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਰਹੋ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਨੇਕ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਂਚਨਮਾਲਿਨੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਮੰਦ ਰੂਹ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਫਿਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਾਂਚਨਮਾਲਿਨੀ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕਨਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਾਂਚਨਮਾਲਿਨੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਹਰਾ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੇਕ ਕਨਿਆ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨੇਕ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਇਸ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਹਨ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਨੇਕ ਜੀਵ। ਇਹ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸੋ।” ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਉਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੱਤ ਲੋਕੇਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।