ਇਕ ਵਾਰ, ਵੈਨਾ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਠੀਕ ਵਿਧੀ, ਯੋਗ ਭੂਮੀ, ਅਤੇ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਦੇ ਗੁਣ ਵੀ ਸਮਝਾਓ।” ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸੁਣੋ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਯਥਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾਨ ਕਰ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਕਰ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੂਮੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਦਾਨ ਕਰ। ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਮਹਿਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।” ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਨਿਯਮਤ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਇੱਛਿਤ, ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਮੇਰਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ, ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੇ ਯਥਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਾਣਾ, ਦੂਧ, ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਕਪੜੇ, ਪਾਨ, ਗਹਣੇ, ਸੋਨਾ, ਹੀਰੇ ਆਦਿ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵੀ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਉਂਗਣ, ਚੰਦਨ, ਕੇਸਰ, ਕਪੂਰ, ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਨਿਰੰਤਰ ਸੁਖ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ perpetual, ਨਿਰੰਤਰ ਸਮਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਚੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇਣ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਮਰੱਥ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨਵਾਨ, ਧਾਰਮਿਕ, ਗਿਆਨੀ, ਤੇ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, “ਜੇ ਪੱਖਵਾਰ, ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਦਿਨ ਲਈ, ਨਿਯਤ ਖਾਣਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਉਹ ਖਾਣਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਸਤਾਂ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਨੰਦ-ਵਸਤਾਂ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਤੜਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਖੁਦ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ-ਕਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਲਾਦ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਕੜਾ ਕਰ ਕੇ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਕੜੇ ਉਪਚਾਰ ਤੇ ਕਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤੜਪਾਂ ਨਾਲ, ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਿਤ ਵਸਤਾਂ ਤੇ ਸੁਖ-ਸੰਪਦਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।” “ਜੇ ਸਮਰੱਥ ਮਨੁੱਖ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਪ-ਰੂਪ ਦੁਖ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ perpetual time ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੜਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੰਨ-ਕਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਨਵਾਂ ਚੰਦ, ਪੂਰਾ ਚੰਦ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਗ੍ਰਹਣ, ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ, ਮਹਾ ਮਾਘ, ਆਸ਼ਾਢ, ਵੈਸ਼ਾਖ, ਕਾਰਤਿਕ, ਨਵਾਂ ਤੇ ਪੂਰਾ ਚੰਦ ਦੀ ਯੁਤੀ, ਮਨੁਆਂ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਘਟਨਾ—ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੇ ਹਨ।” “ਇਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ desirable times ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ, ਸੰਪਦਾ, ਸੁਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਵਰਤ, ਦੇਵ-ਪੂਜਾ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ, ਤੇ ਵਿਆਹ-ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਉੱਤਮ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵੈਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ, ਆਨੰਦ, ਤੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।