ਭੂਮਿਖੰਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੈਂਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, Sunītha ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ Rambhā ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ ਪਿਆਰੀਏ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ। ਕੇਵਲ ਇਸ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਾਂਗੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ Rambhā ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੇਕ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਸਫਲ ਹੋ ਸਕਾਂ।" Rambhā, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, Sunītha ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, "ਸੁੰਦਰਏ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਾਂ? ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ।" Sunītha ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ Rambhā ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਾਂਗੀ; ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ।" ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਿੱਡਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, Sunītha ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, Rambhā ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵ੍ਰਿਖਸ਼, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸੀ। ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਝੂਲੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਨੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾਪਣ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੰਧੂਕਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। Rambhā ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੀਂਣਾ ਦੀ ਲਯ ਤੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਲੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਛਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਮਧੁਰ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਯ ਤੇ ਛੰਦ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਮੋਹ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ Sunītha ਨੂੰ ਝੂਲੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਂਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਿੱਠਾ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। Sunītha ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਨੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਆਕੁਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਨੋਂ ਭੁੱਲਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤਰਲ ਹੋ ਗਏ, ਬੜੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਬਾਸੀਆਂ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪਸੀਨਾ ਆਇਆ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਘੇਰ ਗਈ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ, ਉਹਦੀ ਦੇਹ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ Sunītha, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਸੁੰਦਰਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ? ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਈ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਭੇਜ ਕੇ ਲਿਆਇਆ? ਤੇਰਾ ਸਰਵੰਗ ਇੱਥੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।" ਪਰ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਇਹ ਵੱਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, Sunītha ਨੇ ਕੁਝ ਨਾਂ ਕਿਹਾ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। Sunītha ਨੇ ਇਕ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ Rambhā ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ Rambhā ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਕੁੜੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ Sunītha ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੌਤ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਐਸਾ ਪਤੀ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮੀ, ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ Rambhā, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਵਿ্ণੁ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਨਾਮਕ ਵਰ ਦਿਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੇਕ ਕੁੜੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਐਸਾ ਨੇਕ ਚਰਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਇਹ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਸੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਕੁੜੀ ਚਾਹੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦਿਹ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ—ਸੁਣੋ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।" Rambhā ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਸ਼ਰਤ ਸੁਣ; ਇਹ ਕੁੜੀ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗੀ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਗੁਣ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਦੇਖੇਂ; ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਚਿਨ੍ਹ੍ਹ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" Sūta ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਡੋਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ Sunītha ਨਾਲ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। Sunītha ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, Rambhā ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਈ।