ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਘਣਘੋਰ ਵਨਸਪਤੀ ਵੇਖੀ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਠ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਇੰਦਰ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਬਦਲੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਈ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਸ ਪਾਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ!" ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਮੁਨਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਇਕ ਉਪਾਇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੋਗੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ! ਆਓ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਉਥੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ ਸਫੈਦ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ: "ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ ਇਕ। ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਨੀਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੰਦਰ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਹੁਣ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ ਪਾਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। "ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਡਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੂਏ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸਫੈਦ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਬੁੱਢੀ ਰਾਤ-ਵਿਚਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੁਣ, ਉਸ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ: ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਸੱਤੀ (27) ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ— ਉਸ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਬਣਾਇਆ; ਮੈਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਸਮੇਤ ਜੰਮਿਆ; ਮੈਂ ਹਰ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ। "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਛਸ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਆਪਣਾ ਵਰਤਾਂਤ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ, ਹੇ ਰਾਛਸ: ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਮਿਆ?" ਉਸ ਰਾਛਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਮਿੱਠੜੀ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਕਠੋਰ ਕਰਤੂਤ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਕਰੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਪੰਡਿਤ ਹਾਂ, ਕਾਸੀ ਤੋਂ, ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਸੰਕੋਚੀ, ਪਾਪੀ ਰਾਜਿਆਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮੰਦ ਦਾਨ ਲਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾ ਆਖਦੇ। ਮੈਂ ਚੰਡਾਲਾ ਤੋਂ ਵੀ ਮੰਦ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ; ਉਥੇ, ਮੂੜ੍ਹ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਪਾਪ ਕੀਤੇ; ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਮੰਦ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਗੌਰੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੋਸ਼—ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਬਾਰੇ: ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪਾਪ ਵੀ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੈ ਮਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ; ਪਰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਪਾਪ ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਰਾਛਸੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤੇ ਪਾਪੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਈ। ਮੈਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਗਿੱਧਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਬੱਘ ਵਜੋਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਸੱਪ ਵਜੋਂ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉੱਲੂ, ਫਿਰ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਵਜੋਂ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਦਸਵਾਂ ਜਨਮ ਰਾਛਸ ਵਜੋਂ ਹੈ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ। ਹੇ ਮਿੱਠੜੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਚਾਰ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਭੰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਬੇਗੁਨਾਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਸ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਵੇ; ਤੀਰਥ ਫਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਸਮੇਂ ਨਾਲ, ਪਰ ਸਾਧੂ-ਜਨ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਭੰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਾਧੂ-ਜਨ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਭੰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਜੋ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, "ਮੈਂ ਇਸ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰਾਂ?"—ਸਾਧੂ-ਜਨ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੀ ਸਭ ਲਈ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਆਹਾਰ ਹੈ।