ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪృਥੁ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੇ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਯਸ਼ ਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ: "ਇਹ ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮੀ ਹੈ।" ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪృਥੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪਾਲਣ ਕਰੇਗਾ। ਇਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਬਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ, ਉਹ ਬੀਜ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਲੋਕ ਪృਥੁ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਕੋਈ ਢੰਗ ਦਾ ਉਪਾਇਆ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ।" ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਖਤਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪృਥੁ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਔਖੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪૃਥੁ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਹੋਰ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪృਥੁ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀ ਰੂਪ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਹਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਈ। ਪృਥੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪૃਥੁ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਬੜੀ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਭੈਂਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪૃਥੁ ਨੇ ਫ਼ੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਗਾਂ ਬਣ ਗਈ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ, ਪਰ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਸਲ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਮੁੜ ਪੈਣਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪૃਥੁ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪૃਥੁ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ!" ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੀ ਆਧਾਰ। ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਪૃਥੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਿਜਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਹੈ। "ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੋਗੇ? ਜਦ ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਜਗਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੋਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ?" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਅਡੋਲ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੋ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸੋਚੋ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਕਿਵੇਂ ਕਰੋਂਗੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ?" "ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਵਾਪਸ ਲਵੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਮੈਂ ਖਾਣ-ਪੀਂਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਇਸਤਰੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ; ਤੁਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵੋਗੇ। ਜਿਹੜੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੇਨਤੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਧਰਤੀ-ਮਾਤਾ ਨੇ ਪૃਥੁ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡੋ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਧਰਤੀ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਪੈਣਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪൃਥੁ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਪૃਥੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਇਕੱਲਾ ਦੁਸ਼ਟ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗੀ?" "ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਰਮੀ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੱਚ ਹੈ।" "ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਉੱਦਮ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਹੱਤਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।" "ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋਣਗੇ ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ; ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਜਾਂ ਦੂਜਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।" "ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਧਰਮੀ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਚਲੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ, ਪૃਥੁ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਮੁਲਾਕਾਤ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਪਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਧਰਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।