ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਜੋ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵਿਹੁਣੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਧੋਖਾਧੜੀ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਮੂਰਖ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਮਾੜੇ ਚੇਲੇ, ਝੂਠੇ ਜਾਂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ ਹੋ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਹ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ, ਯਸ਼, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਕismet ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਗੁਪਤ ਤੱਤ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪ੍ਰਥੁ, ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੀ ਕਥਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਕੇਵਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਤਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਵੈਸ਼ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਥੁ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਤੱਬ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇਕ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਅੰਗ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੈਣ ਸਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਮਕ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਮਹਾਨ ਅੰਗ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਵੈਣ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਾਨਕੇ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਵੈਣ, ਕਾਲਾਤਮਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਲਾਲਚ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਸੱਚੀ ਰਹਿਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਅਹੰਕਾਰ, ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਰਾਹੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਧਿਐਨ ਜਾਂ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਵੈਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦਾ, "ਕੋਈ ਪਾਠ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੋਮ, ਨਾ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਨਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਏ।" ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਵਚਨ ਦੱਸੇ—"ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਯਜਮਾਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਯਜਨਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਯਜਨਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਭੋਗ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" ਵੈਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ।" "ਮੈਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ। ਮੈਂ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਮਾੜੀ ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਵੈਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ—ਇਹ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਇਹ ਤੈਅ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਵੈਣ, ਜੋ ਮਾੜੀ ਮੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਤਲਬ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਚਿਯਤਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਂ? ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ, ਤਪ ਜਾਂ ਸੱਚਾਈ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ?" "ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਵਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਡੁਬੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਜਦੋਂ ਵੈਣ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੈਣ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਮਲਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਇਕ ਅਜੀਬ, ਛੋਟਾ, ਕਾਲੀ ਖੁਰਾਂਟ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੇ ਚਿਹਰੇ, ਤੇੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਪਟ ਪਟਾ, ਚੋੜੀਆਂ ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੈਟ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਬੈਠ ਜਾ।" ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ੀ ਵਧੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਾਦ, ਕਿਰਾਤ, ਭਿੱਲ, ਆਹਲਕ, ਭ੍ਰਮਰ, ਪੁਲਿੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾੜੇ ਆਚਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਜੰਮੇ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਲ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੈਣ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਮਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਹੱਥ ਮਲਿਆ ਗਿਆ, ਪਸੀਨਾ ਆਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਮਲਿਆ। ਉਸ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲੇ ਹੋਏ, ਦਿਵਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੁਗੰਧ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤਾਜ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।