ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਦਿੱਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਓਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪ ਲੱਗ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਤੈਥੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਚਾਹੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਢੰਗ ਵਰਤਣਾ ਪਵੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰੋਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਰਿਆ ਹੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੋਰ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਪਾਪੀ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੂਖੀ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ; ਜੇ ਅਣਯਾਇ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿਓ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਮਝਾਏ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਛੋਹ ਵਿਚ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਗਈ। ਉਹ ਮੁੜ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਪਾਪੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੌਤ ਮੰਗਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਤਮਕ ਤਜਜ੍ਵਾਲਾ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।" ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਬਲਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਾਪੀ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਦਿਤੀ ਸਮੇਤ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਨਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਛੁਪ ਕੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਪਚੀਸ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਟਹਿਲ-ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇੰਦਰ ਆਪ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦਾ ਧਰਮਾਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦਬਾਉਂਦਾ, ਪੈਰ ਧੋਵਾਂਦਾ, ਪੱਤੇ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਛਾਲ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਗੁਣੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰੀਂ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੀਉਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।" ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ ਸ਼ਯਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਛੱਡ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੌਕਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭ੍ਰੂਣ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਚੀਕ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਰੋ ਨਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਕਰਕੇ ਉਨੰਜਾ (੪੯) ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਮਰੁਤ ਦੇਵਤੇ ਕਹਲਾਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਵਲਕਸ਼ਣਤਾ ਵਾਲੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਦਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਤੀ। ਹਰ ਸਮੂਹ ਵਿਚ, ਹਰੀ, ਪ੍ਰਾਣੀ ਮਾਤਾ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਿਆ। ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ। ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼, ਜੋ ਕਾਲਾ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਚਾਰਯ ਹੈ, ਇਕ ਹੈ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਪਰਜਨਯ, ਪਾਵਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਤ ਅਤੇ ਅਚਲਤ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਜੋ ਭੀ ਇਸ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੰਨ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਵਿੱਛਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।