ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਧਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਦ ਦਿੱਤਾ। "ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਦ ਦਾ ਆਧਾ ਅਨੰਦ ਲੈ," ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਸਾਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ," ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਕੰਠ-hearted ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਚੌਕਸ ਰਹੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੋਚਦੇ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇੱਕ ਢੰਗ ਸੋਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ: "ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇ।" "ਜਿਸ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ; ਇਹ ਕਰ, ਸੁਭਾਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇ," ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਂ-ਦਿਵ੍ਯ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ, ਬਹੁਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫਲ-ਦਾਰ ਰੁੱਖ, ਹਿਰਨ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੱਧ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਤੇ ਪ੍ਰਾਸਾਦ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਮਧੁਰ ਗੂੰਜ, ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਕੋਕਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਲੰਬੀ ਪੁਕਾਰ, ਮੋਰ ਤੇ ਸਾਰਸ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਸੁਹਣੇ ਪੰਡ, ਝੀਲਾਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਬ, ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਚਰਣ, ਕਿਨਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਵਿਅਪਕ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਿਲ, ਛਤਰੀਆਂ, ਚਮਚੇ, ਘੜੇ, ਝੰਡੇ, ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਸੰਗੀਤ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਰੰਭਾ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਉਥੇ, ਰੰਭਾ ਆਪਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਕੁਝ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਅਦਿੱਖਾ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਮੀਆਂ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਥੀ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਉਸਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮਹਾਂ-ਸ਼ੁਭ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਅਚੰਭਤ ਗ੍ਰੋਵ, ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਨ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਠੰਡੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਛਾਂ। ਉਥੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੰਭਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, swing ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠੀ। ਉਹ ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਥੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, swing ਤੇ ਬੈਠੀ ਦੇਖਿਆ। "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਰਹੀ ਹੈ? ਬਹੁਤ ਨੌਜਵਾਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ," ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। "ਇਹ ਰੰਭਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਰੀ ਛਾਤੀ, ਸਾਫਰਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਘਰ—ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਇਹ ਸੁਹਣੀ ਸਚਮੁਚ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ।" "ਅੱਜ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨੇ ਇੱਥੇ ਖਿੱਚਿਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਦਿਲ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਸੁਹਣੀ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਰੂਹਾਨੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਕੁੜੀ—ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਆ ਜਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਰੰਭਾ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗਾ, ਖੇਡ ਲਈ ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹਾਂ। ਪਰ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸੁਣ, ਕੁੜੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਸੁਭਾਗਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।" "ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਸੁਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਦ ਦਾ ਆਧਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ ਹੈ, ਸੁਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।" "ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਹਾਂ—ਕਿਵੇਂ, ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੀ? ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਸੁਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਸੁਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੀ।" ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਹੋਵਾਂਗੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਗਿਆ ਦਿਵਾਂ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਠੀਕ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਾ, ਮੈਂ ਜੋ ਤੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਵੇਂ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਮਹਾਂ-ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ ਨੇ ਰੰਭਾ ਦੇ ਗੀਤ, ਨ੍ਰਿਤ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਨੰਦ ਲਿਆ। ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਰੰਭਾ ਨੇ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਇੱਥੇ ਮਦ ਪੀ, ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਿ-ਮਦ ਪੀ," ਰੰਭਾ, ਚੰਦ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। "ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ ਤੇ ਵੈਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ, ਸੁਭਾਗਾ, ਇਹ ਨਿੰਦਤ ਕੰਮ—ਮਦ ਪੀਣ—ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਪਰ ਰੰਭਾ, ਦੇਵੀ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਦ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਨੇਹ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਮਦ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।