ਇਕ ਵਾਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਲਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਫਿਰ ਜੋ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤਿ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੀ ਹੋਈ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖ।" ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਘੇਰ ਗਈ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਦੇਵ-ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਲਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਦਿਨ, ਬਲਾ ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲਾ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਬਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਸਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਕ-ਚਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸੁਖੀ ਮਨਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ ਦਿਤੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਬਲਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਈ, "ਹਾਏ! ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ!" ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਸੋਗ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਿਤ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਪਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਇਕ ਲੱਟ ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਯਜ੍ਯ-ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਕਾਲੀ ਮਲ੍ਹ ਵਾਂਗ ਸਿਆਹ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ, ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਭਾਰੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਸੰਖ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ। ਉਹ ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।" ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹੋ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਮਾਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।" ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਮਾਰ ਦੇ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਭੋਗ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਬਲ, ਵੀਰਤਾ, ਰਾਜਸਿੱਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਆ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਲੈਣ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਥੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਲਵੋ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਇੰਦਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ?" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਰਧੀ ਪਦਵੀ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭੋਗੋ; ਇੰਦਰ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਰਹਿਣ। ਸਭ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ।" ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇਕਰ ਇੰਦਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਇੰਦਰ ਠੱਗੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਕੀ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਹੈ?" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਇਹ ਵਚਨ ਲਵੋ।" ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਠੱਗੀ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਲੱਗਣ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਸੱਚ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ ਤੇ ਆਰਤੀ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈ ਆਇਆ।