ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ালী ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਿਤਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੜਾ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਸੰਧਿਆਵਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਤੇ ਨਿਆਈ ਔਰਤ ਸੀ। ਸੰਧਿਆਵਲੀ ਤੋਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਧਰਮਾਂਗਦ ਰਖਿਆ ਗਿਆ। ਧਰਮਾਂਗਦ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਧਰਮਾਂਗਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੀਸ ਵੀ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਰਮ ਤੇ ਪਿਤਾ-ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਹਰੀਕੇਸ਼ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਧਰਮਾਂਗਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ। ਧਰਮਾਂਗਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਸਿੰਗਾਰ ਓਥੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਵ੍ਰਤ ਨਾਮਕ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਮਨਾ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈ ਆਇਆ। ਸੁਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਤੀਬਰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ ਆਦਿ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਨਿਰੰਤਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵੈਡੂਰਯ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮੁੱਖ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੰਖ-ਚਕ੍ਰ-ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਕੇਸ਼ਵ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ, ਉਸਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉੱਠ! ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਇਹ ਉੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਸੁਵ੍ਰਤ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਰਮ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੁਵ੍ਰਤ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: "ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਭੰਵਰ, ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਚੁਕਾਂ-ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਇਸ ਦਰਿਦ੍ਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬਚਾ ਲੈ।" "ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮਹਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਬਰਸਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਇਸ ਅਸਹਾਇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ।" "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਰੋਜ਼-ਰਾਤ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਘਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।" "ਹੇ ਮੁਰਾ-ਨਾਸ਼ਕ, ਮੈਂ ਇਸ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸੰਸਾਰ-ਵ੍ਰਿੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੁੱਖਾਂ ਹਨ, ਗੰਢਾਂ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਫਲ ਮਾਂ-ਪਿਉ, ਪਤਨੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।" "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਘਣੇ ਧੂੰਏ, ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ, ਤੇ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਾ।" "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨਾਮਕ ਵੱਡੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੀ ਦਰਿਦ੍ਰ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵਿਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ, ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ; ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜਨਮਾਂ-ਜਨਮ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨ-ਯੁਗਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਉੱਤਮ ਵਰ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ: ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ ਤੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ।" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰੀ ਇਹ ਪਰਮ ਇੱਛਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸੁਮਨਾ ਤੇ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਸਮੇਤ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅੱਗ-ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇ। ਦੋ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ, ਇਹ ਦੁਜਾ-ਜਨਮੇਆ ਸੁਵ੍ਰਤ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਥੇ ਉਤਰੇ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਦਵੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਵਸੁਦੱਤ ਨਾਮਕ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਦਵੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸੁਰਪਤਿ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ—ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਕਾਰਣ। ਹੁਣ ਜੋ ਹੋਰ ਪੁੱਛਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਧਰਮਾਂਗਦ, ਜੋ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ?" "ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਿ ਇੱਕ ਧਰਮਾਂਗਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਰਾਜਾ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਇੰਦਰ ਵਜੋਂ ਹੈ?" "ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੋ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਹਨ।" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ, ਮਨੁ, ਤੇ ਯੁੱਗ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਕਲਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਯੋਗੀ ਆਤਮਾ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁਰਾਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਹੀ ਮੁੜ ਹਾਂ, ਮੁੜ ਵੇਦ ਹਨ, ਮੁੜ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮੇਏ ਹੋ, ਤੇ ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਨਾਲ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮਾਂਗਦ ਦੇ ਅਨੇਕ ਜਨਮ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ।