ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਾਨ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਿਯਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੋਂ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਬੜੀ ਆਦਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਧਾਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਸੁਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਬੜਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੁਵ੍ਰਤ ਸੀ। ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਪਦਮਨਾਭ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦਾ ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਚਾਹੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦਾ। “ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਆ, ਆ! ਆ ਮਾਧਵ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ! ਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡ!” “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ!”—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਲੇਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਗੀਤ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਮੰਤਰ ਜਪ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਠ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਗੰਨਾਥ, ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ—ਘਾਹ, ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ, ਸੁੱਕੇ ਜਾਂ ਭਿੱਜੇ ਵਿੱਚ—ਕੇਸ਼ਵ, ਗੋਵਿੰਦ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ। ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਪਾਣੀ, ਜਮੀਨ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਵੇਖਦਾ। ਉਹ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਚਿੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਣ ਮਿੱਠੇ, ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਗ-ਤਾਲ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ। ਸੁਵ੍ਰਤ ਆਪ ਕਹਿੰਦਾ, “ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” “ਸ਼ੁੱਧ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਅੰਤ-ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਅਥਾਹ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਓ—ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਨ-ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ।” “ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਭੱਜਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਮੈਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਰਾਗ-ਤਾਲ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀਰੰਗਮ ਦੇ ਇਕੋ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਸਭ ਮਹਾਨਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤਾਲ ਵਜਾ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਸੁਮਨਾ ਦਾ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਖੇਡਣ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੁਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਖਾਣਾ ਲੈ ਲੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਭੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰੇਗੀ।” ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਸੁਮਨਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੜੀ ਬੁੱਧੀਮਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਹਰੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।” ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੈਠਦਾ, ਤਾਂ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਦਾ, “ਇਹ ਭੋਜਨ ਖੁਦ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।” “ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਖੁਦ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਜੋ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” “ਕੇਸ਼ਵ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਸੁਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।” “ਕੇਸ਼ਵ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੇਟਦਾ, ਤਾਂ ਧਰਮੀ ਸੁਵ੍ਰਤ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ। “ਮੈਂ ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾਣ, ਪਹਿਨਣ, ਬੈਠਣ, ਲੇਟਣ—ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ। ਜਵਾਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਭੋਗ-ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ। ਵਧੀਆ ਵੈਡੂਰਯ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗਾ—ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਚਿਨ੍ਹ ਹੈ—ਉੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਓਮਕਾਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਵਧਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ। ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਵੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਬਾਅਦ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਧੰਨਵਾਦੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸੁਵ੍ਰਤ ਨੇ ਤ੍ਰੈਕਾਲ ਸਯਾਮ ਵੇਲੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਿਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ?” “ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ? ਇਹ ਧਰਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਨਾ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣਾ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।