ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਅਤੇ ਉੱਦਮ ਦੀ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਹੋਣ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਤੁਸੀਂ ਯਤਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਯਤਨ ਹੀ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਯਤਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਯਤਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਜਨਮੇ, ਉੱਚ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਿਆਗ ਦੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਧਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਸਵਾਹਾ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਨਾਸ਼ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ, ਕੇਸ਼ਵ, ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਦੁਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਨੰਤ, ਸ਼ੁੱਧ, ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਆਨੰਦਮਈ, ਸ਼ੁੱਧ, ਇਕੱਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਅਜੈ, ਅਮਰ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਦਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਓਮਕਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਅਡੋਲ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਦੁਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਾਰਾਹ ਅਤੇ ਮਹਾ ਕਛੂਆ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਾਮਨ, ਨਰਸਿੰਹ, ਰਾਮ, ਅਤੇ ਸਭ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਮਤਸਯ, ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬੁੱਧ, ਅਤੇ ਮਲੇਛ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ, ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਵਿਆਸ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?” “ਚਾਹੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਠੀਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਲਤ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਥਿਰ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ।” ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਤੇਰੀ ਤਪस्या, ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਜਨ, ਤੇਰੀ ਸਚਾਈ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਮੰਗ, ਜੋ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈ।” “ਹੇ ਸੋਮਸ਼ਰਮਣ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ; ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।” ਸੋਮਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿਓ; ਜੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚੀ ਦਇਆ ਹੈ, ਤਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮ, ਅਡੋਲ ਸਥਾਨ ਦਿਖਾਓ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” “ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ ਜੋ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਚਾਏ, ਦਿਵਯ ਲਕਸ਼ਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਭਗਤ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੁਲ ਦਾ ਮੁਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨਸ਼ੀਲ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਤਪस्या ਅਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।” “ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਗੁਣਵਾਨ, ਦਾਨੀ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਚਤੁਰ, ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ, ਮੇਰੀ ਗਰੀਬੀ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।” “ਇਹ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।” ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇਹ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੁਇਜਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਧੇਗਾ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਖੇਗਾ; ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਜੀਵੇਂਗਾ, ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਤੂੰ ਦਾਨੀ, ਸੁਖੀ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ; ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਮਸ਼ਰਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਸੋਮਸ਼ਰਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਅਮਰਕੰਟਕ ਵਿਚ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਸਮਾਂ ਲੰਬਾ ਗਿਆ। ਕਪਿਲਾ ਅਤੇ ਰੇਵਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਲਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਹਾਥੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵਯ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ; ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਪੁਰਸ਼ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਯ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਉਹ ਦਿਵਯ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਦਿਵਯ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਮ੍ਰਦੁ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਪੰਖਾ ਨਾਲ। ਸੋਮਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਸਿਦਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਵੇਖਿਆ।