ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨਦੀ ਤੇ ਗਏ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਰਸਮਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗ ਕੇ, ਨਾਚ ਗੀਤ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਰਤ ਨਿਭਾਇਆ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਫਿਰ ਨਦੀ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਵਰਤ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਭਾਇਆ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਏ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਯੁਕਤ। ਉਸ ਵਰਤ ਦੇ ਪੂਣ ਫਲ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾਨ ਦੇ ਪੂਣ ਨਾਲ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕੇਵਲ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ। ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਰ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਗਰੀਬੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਅਤੇ ਦੂਰੋਂ ਪਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ-ਰਹਿਤ ਜਨਮ ਲਿਆ—ਇਹ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਸੀ। ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਸੁਖ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਰਾਜ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਭੋਗ ਤੇ ਸੁਖ—ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਹਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੁਮਨਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਸੁਜਨ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਭਟਕਣਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਉੱਚੀਆਂ, ਮੰਗਲਮਈ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਜਾਗ ਪਏ ਹੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੁਮਨਾ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਪਿਲਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਕੇ, austerities shuru ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ, ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ। ਬੈਠੇ, ਸੁੱਤੇ, ਚੱਲਦੇ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਮਨਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ, ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਈਆਂ—ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਾਲੇ ਨਾਗ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਡਿੱਗੇ। ਉਸ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ, ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਆ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਵੇਤਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਭੂਤ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਭੈਰਵ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੇਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੰਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਡੇ ਦੰਦ ਤੇ ਜਬੜੇ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਭੈੰਕੜਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਤੇ ਉੱਚੇ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ। ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਜੋਰਦਾਰ ਹਵਾ, ਠੰਢ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਆਈ। ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਗੱਜਦਾ ਸ਼ੇਰ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਹਾਨ ਉਰਜਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ। ਜਨਾਰਦਨ, ਵੱਡੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਚੰਦਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਮਕਦਾ, ਸਰੀਰ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੁਮਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸਥਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੀ।