ਮਾਧਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰਵਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਨੂੰ ਅਮਰ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਪਰ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਭ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ—ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੋ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੋਗੇ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂਗੀ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।” ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦ ਬਾਰ੍ਹਾਂਵਾਂ ਯੁਗ ਆਵੇਗਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਸਤਾਈਂਵਾਂ ਯੁਗ ਆਉਣ ’ਤੇ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨਾਂ ਧਾਰ ਕੇ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ। ਤੇ, ਸੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਏ, ਅਠਾਈਂਵਾਂ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ’ਤੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਂਗਾ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਚ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਪਦਵੀ ਦਿਆਂਗਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਬਣੇਗਾ।” ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਆਨੰਦ ਹੋਇਆ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।“ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਆਦਿਤੀ, ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇ।” ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਭਾਵਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹੀ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗਤਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਆਤਮਾ 'ਸੁਵ੍ਰਤ' ਨਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਕੇ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਇੰਦਰ ਪਦਵੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਆਦਿਤੀ ਨੇ, ਸੱਚੇ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਆਦਿਤੀ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਲ ਅਤੇ ਅਲਸੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਇਕ ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਤਪ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਧਿਆਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਤਪ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਦੱਖ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਧੀ, ਆਦਿਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ। ਸਭ ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਸੋ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਨਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਅੱਜ ਹੀ ਜਨਮ ਦੇ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਚਕਰ ਤੇ ਕੰਵਲ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਦੀ ਡਿਸਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹੋਰ ਦਿਵ੍ਯ ਲਛਣਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਨ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਮੁਖ ਅਤੇ ਕੰਵਲ-ਸਮਾਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਪਾਲ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਆ ਗਏ। ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਹੋਰ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸਕਤ ਪਰਬਤ, ਸਮੁੰਦਰ (ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਸਮੇਤ) ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਵੀ ਆਏ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਭ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਤਪਸਿਆ, ਉਸਦੇ ਧੈਰਜ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਨਾਈ।