ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਸੂਤ ਜੀ ਵਰਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਘਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਖੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਧ ਚਿੱਟੇ ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਬਲੀ ਲਈ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਕਰਮ ਸਿਧ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹਰ ਦਾਨ, ਚਾਹੇ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ, ਸਦਾ ਲਈ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਵਿ্ণੂ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ (ਬਲੀ ਦੀ) ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਾਰਮਿਕ ਪੁੰਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਵਿ্ণੂ ਜੀ ਆਪ ਬਲੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ, ਕੌਮੁਦੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿਉਹਾਰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਲੋੜੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ‘ਕੁਸ਼ਾ’ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਅਨੰਦ ਤੋਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਣਨ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੌਮੁਦੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਇਸ ਤਿਉਹਾਰ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਕੌਮੁਦੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਅਤੇ, ਹੇ ਸ਼ਣਮੁਖ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਕੌਮੁਦੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਾਤ ਅਤੇ ਦਿਨ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਬਲੀ) ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਦਾਹਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਗ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਖੁਰਾਕ ਵਾਫ਼ਰ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਤੇ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਪਦਾ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਹਾਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੌਮੁਦੀ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ਣਮੁਖ, ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਲ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਜਿਹੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦਾ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਾਲ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਦੁੱਖੀ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਰੋਵੇ, ਸਾਲ ਦੁੱਖੀ ਲੰਘਦਾ; ਜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ, ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰੇ, ਸਾਲ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਵੇ, ਸਾਲ ਵੀ ਸਿਹਤਮੰਦ ਲੰਘੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੌਮੁਦੀ ਮਨਾਉਣ। ਇਹ ਤਿਥਿ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਣੁ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਦੀਪਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਆਣੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਕੰਦਾ, ਇਹ ਤਿਥੀਆਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਵਰਖਾ-ਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਮੰਗਲ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਤਿਥਿ ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਦੂਜੀ ਭਾਦਰਪਦ ਵਿੱਚ, ਤੀਜੀ ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਦਰਪਦ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਗੁਹਾ (ਕਾਰਤਿਕੇਯ) ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਿਉਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਯਮ ਦਾ ਦਿਨ ਕਿਉਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ (ਮਹੇਸ਼) ਹੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਬਚਨ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਤੋਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਛੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ—ਇਹ ਪਾਪ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਔਰਤਾਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਗਰਭ-ਨਾਸਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਗਰਭ-ਨਾਸਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਠ ਅੰਗੁਲ ਤੱਕ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਈ; ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਸਿਕ ਧਾਰਾ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਰਖਾ-ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗਰਭ-ਨਾਸਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ। ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾਵਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਕੁਪਥੀ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ, ਦੂਜਾ ਦਿਨ ਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨ੍ਹੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਸਾਂਖ੍ਯ, ਤਰਕਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਅਤੇ ਕਰਮਕਾਂਡੀ—ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਅਸ਼ਬਦ ਵਰਤਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦਿਨ ਸ਼ੁੱਧ ਵੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ; ਨਭਸ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਤਿਥਿ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ, ਬਰਹਿਸ਼ਦ, ਆਜ੍ਯਪ, ਸੋਮਪ (ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ)—ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰੇਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਇਸ ਦਿਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧੀ-ਪੁੱਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤਰਪਣ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ 'ਪ੍ਰੇਤ ਚਲਚਲ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਪੱਖ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਚਲਚਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੋਰ-ਧਾਰੀ, ਇਹ 'ਪ੍ਰੇਤ ਚਲਚਲ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ, ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਨਾਲ ਯਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਯਮ ਦਾ ਦਿਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਆਖਿਆ। ਜੋ ਭਗਵਤਿ ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ ਨੂੰ, ਯਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਵੇਰੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਾਨੁਦਵਿਤੀਆ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮ-ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦੂਜ ਨੂੰ, ਯਮੁਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਯਮ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਾਵਨ ਕਥਾ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸਨਾਉਂਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਕੌਮੁਦੀ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਵਿਭਿੰਨ ਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ-ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।